الان دقیقا تو اون نقطه از زندگیم وایستادم که عباس کیارستمی میگه:
"من از من رنجیده و هیچکس نیست پادرمیانی کند."
یه آدمایی هستن که همیشه پر انرژین، همیشه دلیل خندهی جمعن، که اگه نباشن جای خالیشون حس میشه، اینارو غمگین شدنشونو دیدین؟ وقتی دیگه نمیخندن، وقتی دیگه چشماشون رنگ زندگی نداره، آدم ته دلش خالی میشه ؛