فیلمه Legend یه دیالوگ داشت ك میگفت : « بعضی آدما یکاری میکنن ك دیگه نمیتونی دوسشون داشته باشی ؛ ولی دلت خیلی برای اون وقتایی که دوسشون داشتی تنگ میشه »

± من از تموم این دنیـٰا ، فقط دلم میخواد برم کنسرتِ پازل‌بند اون بخونه : ‹ شبِ تنهایی دنیاست چه اندوه بزرگی ! › - منم این طرف با چشـٰای اشکی و بغض داد بزنم : ‹ صبح فرداست بدونِ تو چه فردای عجیبی :)! ›

داشتم فکر میکردم ك کسی میدونه گل مورد علاقه‌ی من چیه؟‌! یا رنگ مورد علاقم؟! یا وقتی عصبانی و ناراحتم چه مدلی میشم؟! چی خوشحالم میکنه؟! نوشیدنی سرد مورد علاقم چیه؟! یا نمیدونم هر جزئیاتی راجع به من . ؛ دیدم ك بله هیچکس، جزتو نمیدونه و منو بلد نیست 🥲🤍.

از لحاظ روحی نیاز دارم . . بعضی شبها یه تکست " نخوابیا الان میام حرف بزنیم " دریافت کنم :))

آنچه کم بود حرف نبود ، باور بود.

تمام بی‌تفاوتی‌ها از یک زخم یا درد شروع شده است، شبیه به آدم کتک خورده‌ای که دیگر نمیخواهد درد را حس کند بدنش را بیحس میکند و در آینده حتی نوازش را هم حس نمیکند.

من کلی تحملم با یذره آدم‌.

-

من بسیار آدم ِ "این نشد دیگه هیچکس هستم ؛ و نمیتونم جایگزین کنم " لطفا خودت برام باش دیگه :)

‌- بودنشان زیباست ، نبودنشان ضرری ندارد .

از رفتنا دلت گرفته رفیق ؟ روزی ۱۷ بار اینو تکرار کن .