سحرم دولت ِبیدار به بالین آمد ؛

گفت برخیز که آن خُسرو ِشیرین آمد ؛

قَدحی درکش و سرخوش به تماشا بِخرام ؛

تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد .

اَز آن غروبی کە چشمانِ سیاهِ تو بە روزنەی شعرِ سپیدِ من سرایت کرد ؛ قَلَمَم همنشین شب هم‌پیالەی شراب همدم اَفیون شد . دوری‌ات ، مرا مست و مخمور و خرابات‌نشین و بلبلِ خوشخوانِ شعرم را بوفِ کور ِصادقِ هدایت کرد .

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید .

-

روح مَن دگر توان رنج ‌را ندارد.

مرا هیچ شرح حالی نیست ، جز به کلمات خاکستری .

یکی داشت گریه میکرد یه پیرزن رد شد گفت :

- دنیا کثیفه ، با اشکای توم تمیز نمیشه .

-