-

زیاد ادم کینه ای نیستم فقط بدی میره تو حافظه بلند مدتم.

دنیای بیرون از پتو خیلی بی‌رحم و ترسناکه،

- من دارم غصه رو با تمام وجود حسش میکنم.

دلم واقعی شدن سناریوهای مغزمو میخواد.

تا کی باید وانمود کنیم که حالمون خوبه؟

؛

- وَ ما بینِ ‹ ناگفته‌‌ها › کلافه‌ ایم ؛ .

واضحترین توضیح که چرا نباید به کسی که یه بار رفته فرصت دوباره داد رو کت‌کرولی گفته: "نمی‌شود با کسی که تو را فراموش کرده دوباره دوست شوی، تا آخر عمر نگران خواهی بود که باز هم مثل دفعه‌ی پیش تو را فراموش کند.این را می‌دانی که حال او بدون تو خوب است ولی حال تو بدون او خوب نخواهد بود."

گویی که وجود نداریم هستیم اما نیستیم!

ولی ما خیلی گناه داشتیم؛ما که دائماً در حال دویدنیم و نرسیدن ما که شبانه روز کار میکنیم و از پا میفتیم و آخر سر به هیچ نقطه ی قابل اتکایی نمیرسیم و انگار میدوییم که زنده بمونیم نه اینکه زندگی کنیم! ما نسل مشغله ها و تلاش های بی وقفه ایم و حوصله های نداشته و اعصاب های ویران..!

ازلحاظ‌زیبایی؛)