ولی ما خیلی گناه داشتیم؛ما که دائماً در حال دویدنیم و نرسیدن ما که شبانه روز کار میکنیم و از پا میفتیم و آخر سر به هیچ نقطه ی قابل اتکایی نمیرسیم و انگار میدوییم که زنده بمونیم نه اینکه زندگی کنیم! ما نسل مشغله ها و تلاش های بی وقفه ایم و حوصله های نداشته و اعصاب های ویران..!

ازلحاظ‌زیبایی؛)

خدا رو چه‌ دیدی‌ شاید‌ شد ؛

فکر کنم خسته بودن یه قسمت از شخصیتمه !

اونقدر تظاهر به خوب بودن کردم که دیگه هیچکس باورش نمیشه منم یه وقتایی حالم خوب نیست.

نیاز دارم ذهنمو رها کنم ؛ از شک ، از استرس ، از درد :)

من میفهمم که یک دوره است و میگذره همه چیز ، اما بعد از این همه درگیری ، آیا واقعاً بعد از گذشت حالمون خوب میشه؟

نکنه ما بریم دنیا قشنگ شه ؟!

-

من دیدم که لبخند میزنی اما تو غمگینی.

من بسیار آدمِ ؛ ‹ شاید دلش نخواد باهم حرف بزنه پس اگه دلش بخواد خودش تکست میده‌ › ای هستم .

اینکه میگن آدمی به همه چیز عادت می‌کنه اشتباهه؛ آدم چاره‌ای جز پذیرفتن نداره.. تحمل میکنه و میپذیره ولی عادت نمیکنه :)