آندیا!
یه موقعایی کارت به جایی میرسه که میشینی تو خلوت خودت با خودت حرف میزنی.
اونجاش بده که با خودت میگی چقدر حالم خوبه برگام ولی یهو تو فکر فرو میری میزنی زیر گریه.
آندیا!
من هنوز که هنوزه دارم جسد پروانه از تو دلم جمع میکنم.حق اون همه عشق این نبود؛
و شاید پروانه ای که در تعقیبش بودی
پرواز کرد
تا به تو ، زیبایی رها کردن را بیاموزد !