وصیف «تنهایی» از زبان ویلیام فاکنر، کوتاه امّا دقیق؛
کسی را ندارد.
نه اینکه بی‌کس و کار باشد،
کسی را ندارد!
با هر رفتنی یاد رفتن تو می افتم
هربار کسی که میره انگار از اول تو رو هم از دست میدم.
تهش می‌رسیم به حرف نزار قبانی :
"هرکس به اندازه‌ای که دوستت دارد تو را می‌بیند ، تلاش بیهوده نکن."
نشد دیگه.
باید بپذیریم ، موندن من چیزی رو درست نمی‌کنه.
بعضی وقتا همین می‌شه ، همه وجودت می‌خواد که بمونه ،
دلت گیره ، دوست داری بمونی ، حتی اگه بمونی حالت بهتره ولی باید جمع کنی بری.
جوری بری که انگار هیچوقت نبودی و راه برگشتیم ندارى.