تهش میرسیم به حرف نزار قبانی :
"هرکس به اندازهای که دوستت دارد تو را میبیند ، تلاش بیهوده نکن."
نشد دیگه.
باید بپذیریم ، موندن من چیزی رو درست نمیکنه.
بعضی وقتا همین میشه ، همه وجودت میخواد که بمونه ،
دلت گیره ، دوست داری بمونی ، حتی اگه بمونی حالت بهتره ولی باید جمع کنی بری.
جوری بری که انگار هیچوقت نبودی و راه برگشتیم ندارى.
پارادوكس عجيب اين است كه وقتی شما خودتان را آنگونه که هستید میپذیرید ، آنگاه تغییر میکنید !
کارل راجرز