من نمی‌دونم چرا انقدر یهویی روحم پیر شد. دیگه از هیجان خوشم نمیاد؛ از چَت کردن بدم میاد، مهمونی‌ها بعد ۱۲ شب خسته‌کننده‌س، هیچ ایده‌ای راجع به خوانندگان جدید ندارم، حوصله خرید کردن ندارم و خواب رو به هر چیزی ترجیح میدم.شایدم افسردگیه، نمی‌دونم.

حرف‌ها باورپذیر نیستند ، وقتی رفتار حرف دیگری می‌زند‌.

بیشتر از هر چیزی به از دست دادن احساساتم احتیاج دارم ، این آپشن احساسات داره عملکرد زندگیمو پایین میاره.

همه را ببخش ، جز کسانی‌که تو را از سمت آبادت ویران کردند.

خیلی بامزه بود یادم بنداز بعدا بهش بخندم ، فعلا امتحان دارم.

زندگیِ عزیزم تو هرچقدرم مزخرف باشی من ادامت می‌دم تا وقتی بمیرم پس بچرخ تا بچرخیم.

:)))

خیلی اشکی میشم این روزا ، غمگینم؟ گریه. عصبانیم؟ گریه. گرسنمه؟ گریه. خوابم میاد؟ گریه. دلم تنگ شده؟ گریه. فلانی نیست؟ گریه. موزیک؟ گریه.

اونجایی که یدفعه به خودت میای و میفهمی که مدت طولانیه که چِکِش نکردی>>>>>

گاهی فقط به کسی نیاز دارم که بفهمه چرا عصبانیم ، به جای اینکه عصبانی‌ترم کنه.

نمیدونم چجوری می‌شه گفت ولی یه سری ادما دیگه از دوست و این چیزا گذر می‌کنن ، تبدیل به اعضای بدن می‌شن.

خالی‌ام؛ اما تحمل چیزی را ندارم؛ شوق چیزهایی را دارم ؛ اما حوصله‌اش را نه.