یه وقتایی باید بری درست همون لحظه که کسی منتظرت نیست؛ قبل از این بپیچوننت خودت برو؛ وقتی دستش شل شد دستشو ول کن؛ وقتی دیگه یواشکی نگاهت نکرد وقتی نقص و ایراداتو به روت اورد وقتی خبری ازت نگرفت وقتی شدی یه گزینه نه الویت ؛ فقط برو ‏ارزشت رو نمیدونه، برو...

او دیگر نخندید ؛ کم کم ماهیچه های گونه هایش فراموش کرده بودند کشیده شدن را به مانند پای فلجی که دویدن را نمیفهمد...

آدم خسته استراحت می کند؛ “رفع خستگی”بهانه‌ی خوبی برای رفتن نیست...

آدمی كه از يه جايی به بعد فقط سکوت می‌كنه، تبديل به يه آدم آروم نشده ؛ فقط خسته شده از جنگيدن! اونجايی كه منتظر جنگيدنش بودی ولی ديدی فقط يه لبخند بهت زد، بدون روزِ رفتنش نزديكه! بعضی از آدما وقتی باهات می‌جنگن يعنی براشون مهمی و وقتی هم ديگه نسبت بهت بی‌تفاوت می‌شن، يعنی دارن زندگی كردن بدون تو رو به خودشون ياد می‌دن. از هر جنگی نترس؛ بعضی از سكوتا، از جنگ هم ترسناک‌ترن!

در من‌ انگار کسی‌ در پیِ‌ انکارِ من‌ است.

او پناهی است برای منِ آوار شده!

‌ دل شکستی و کسی نیست بگوید این غم، بومرنگ است! شبی سوی تو بر می‌گردد!

من پناهنده‌ام، به مرزهای تنت...

همه قبول کرده اند که دیگر دوستت ندارم !و به راحتی برایم از تو حرف می‌زنند، و من وانمود میکنم که عین خیالم نیست، آن ها قبول کرده اند اما خودم که با خودم تعارف ندارم ...

خاطرات ما هیچ وقت از ذهنمون پاک نمیشه، فقط یه گوشه جاخوش میکنه و منتظره یه اتفاقه که دوباره بیاد جلوی چشممون...

میگفت : از یادآوری خودم به اونایی که دوسشون دارم متنفرم !

حالم اونجوریه که نامجو میگه : جهان مرا مِه گرفته سرتاسر !