یوقتایی به یه جایی میرسی که ؛ واقعا هیچ چیز شرطِ هیچ چیز نیست.

جاهای خالی آدما اولش ترسناکه؛ بعد غمگین میشی، بعد عادت میکنی، بعد لذت میبری از تنهاییت، آخرشم کلا دیگه برات مهم نیست، فقط هست و نمیشه کاریش کرد...

گفتم به هیچ کس دل خود را نمی دهم! اما دلم برای همان هیچ کس گرفت

ولی بیاین منطقی باشیم زندگی با کسی که دوستت داره خیلی قشنگتر از زندگی با کسیه که تو دوسش داری.

داشتیم حرف میزدیم، برگشت بهم گفت: دیدی؟ وقتی ازش دست کشیدم، اون اومد سمتم. آدما اینطوری‌ان، مسخره‌ست، اما همینه.. آدما دنبال کسایی‌ان که بهشون نمی‌رسن. دنبال کسایی‌ان که بهشون بی‌توجهی میکنن. ولی خب، بعضیاشون خیلی دیر میکنن. درست موقعی متوجه‌ات میشن که رفتی .

بسوخت جان حریفان ز گرمی سخنم عجب که در تو نگیرد دمی که من دارم

من تو آروم کردن آدما خیلی ماهرم، توی دلداری دادنشون، بلدم وقتایی که جلوی احساسشون زانو زدن چطور با منطقم سر پاشون کنم، بلدم بدون اینکه خودشون بفهمن از درد دورشون کنم، بلدم توی عمق گریه صدای خنده هاشونو به آسمون ببرم، ولی اگه سکوت میکنم، اگه هیچ حرکتی نمیزنم و فقط نگاه میکنم، به خاطر اینه که بهم ثابت شده هیچی یادتون نمیمونه، هیچوقت نمیفهمید کساییو که از جون واستون مایه میزارن تا ی ذره دلتون شاد بشه.

دنبال ادم عجیب و غریب نگرد... یکی رو پیدا کن بدونه کی بشینه پای حرفات... یکی که وقتی داری تو تنهاییت غرق میشی دستشو دراز کنه سمتت و بپرسه حالت خوبه؟ یکی که از سکوتت بفهمه همون ادم هميشگي نیستی... دنبال ادم عجیب و غریب نگرد.... یکی رو پیدا کن به وقتش بفهمه تو رو... یکی که شايد هیچ کاری از دستش بر نیاد... ولی تو ببینی داره واسه خوب کردن حالت حداقل تلاششو میکنه...

از لحاظ امروز . . . .

انقد ساده نگو می گذره فراموش می کنی ؛ فراموش کردن همینجوری خودش پروسه ی سختی هست. بعد فکر کن ؛ تو بخوای کسیو که باهاش همه چیز و همه کس و فراموش می کردی فراموش کنی.

یه درونگرا تو دلش باهاتون حرف می زنه، فحش می ده،‏ متنفر می شه، دوستتون داره، گريه می كنه، می خنده، قضاوت می كنه، خودشو برای قضاوت سرزنش می كنه، قهر می كنه، آشتى می كنه ، جوابتونو میده و با خودش ساعت ها کلنجار می ره. فقط تو دلش. و شما فقط میبينيد كه اون داره بهتون ‏لبخند میزنه؛