[ شب غم تو نیز بگذرد ولی درین میان دلی ز دست می‌رود . ]

یه دیالوگی بود تو فیلمِ mother میگفت تو هیچوقت عاشق خود من نبودی عاشق این بودی که من این همه دوست دارم و چقدر آدما تو زندگیمون موندن فقط بخاطر اینکه دیگه هیچکس اندازه ما دوسشون نداشت

‏کاش وقتی داری زیادی غرق دوست داشتن یه نفر میشی و از حد دوست داشتن داره میگذره یه ارور مثل ارور زیاد شدن صدای آهنگ بیاد که بگه دوست داشتن زیاد این آدم برات ضرر داره .

فور؟

دلی که بشکنه دیگه خوب نمیشه مثل لیوان مورد علاقتون که وقتی از دستتون افتاد ؛ شاید بتونید بهش چسب بزنید ولی مثل روز اولش نمیشه ؛ همیشه اثری از اون شکستی ها روش باقی میمونه دقیقا مثل قلب ماها . شاید به زبون بگیم که خوبیم و اتفاقی نیوفتاده ولی از درون داریم منفجر میشیم .

عمیقا دلم تنگ شده برای روزایی که بچه بودم و تنها دغدغه‌ام اسباب بازی و پارک و کارتون دیدن بودن نه میدونستم سیاست و اقتصاد چیه نه میدونستم غم چیه غصه چیه فقط می‌دونستم دلم میخواد بزرگ شم نمیدونستم بزرگ که میشی کار نیست پول نیست همش درگیری و استرس و اضطراب خفه‌ات میکنه .

دلم تا عشقباز آمد در او جز غم نمی‌بینم دلی بی‌غم کجا جویم که در عالم نمی‌بینم

اونقد سرم تیر می کشه که حس می‌کنم تک تک مویرگای سرم پاره شده و هر لحظه ممکنه جمجمم بترکه و منفجر شه .

رند شیم؟

من خیلی سعی کردم فراموشت کنما ؛ اما تو همه جا بودی خودتو نمیگما ، خودت که هیچوقت کنارم نموند ، اون تویی رو میگم که یه لحظه خودشو از فکرم نمیکشه بیرون .

چرا وقتی تو میخندی؛ این منم که حالم بهتر میشه؟

از حافظه ام تشکر میکنم بابت اینکه کمکم میکنه یادم بمونه آدما چه ضربه هایی بهم زدن؛