حس بدی که می‌ری توی کانتکتات زنگ بزنی با یکیشون بری بیرون یا پی ام بدی و حرف بزنی، یهو می‌بینی دیگه هم فازت نیستن، یا نمی‌فهمنت، یا کیلومتر ها ازت دورن، یا خیلی وقته باهاشون کمرنگی، یا کلن مسیراتون از هم جدا شده. یه مشت اسم و شماره به درد نخور و دکوری. و دوباره حس تنهایی.

همان‌قدر که می‌ارزد درد خواهد داشت.

تو لیست چتام رفتی پایین ولی هنوز پین مغزمی.

آدما بخشیده میشن ولی جایگاهشون دیگه بهشون پس داده نمیشه.

منم جوجه، منم.

چشات اگه ابری شدن بزن به من صاعقشو .

شور زندگی من زیر درخت آلبالو گم شده.

ما؟ ما زخمیِ آغوش‌هایی هستیم که به امن بودن صاحب‌شان ایمان داشتیم.

مطمئن باش يه قدم تورو با سه قدم جبران می‌كنم، حالا چه دور شدن باشه چه نزدیک شدن.

‌تقصیر تو نیست عزیزم تقصیر خودمه، اون موقعی که باید درتو میذاشتم صدمو گذاشتم:))))))

من خیلی آدم”شبو بیدار بمونیم حرف بزنیم” ای هستم.

‌به موقع بودن مهمه، به موقع شنیده شدن، به موقع اومدن ، به موقع حرف زدن همین‌به‌موقع نبودنا،ذوق آدمو کور میکنه.