این نوع از سحابیها نور ستاره یا ستارههای نزدیک را بازتاب (منعکس) میکنند. در این نوع، انرژی ستارگان نزدیک برای یونیزه کردن گاز سحابی برای ایجاد یک سحابی گسیلی کافی نیست، اما برای پراکندهکردن ذرات به منظور دیدن غبار کافیست. طیف این نوع از سحابیها مشابه طیف ستارگان درخشان است. دانشمندان تاکنون موفق شدهاند با بررسی طیف این نوع از سحابیها ترکیبات کربنی و عناصری مانند آهن و نیکل پیدا کنند.
سحابیهای بازتابی معمولاً آبی رنگ هستند زیرا نور آبی بیشتر از قرمز پراکنده میشود. تاکنون حدود پانصد سحابی بازتابی در عالم شناسایی شده است. این نوع از سحابیها نیز میتوانند محل تولد ستارهها باشند.
هنگامی که ستارگانی با جرم متوسط - حدودا ۴ تا ۸ برابر جرم خورشید - به پایان عمر خود نزدیک میشوند، منبسط میشوند و طی بادهایی به نام «باد ستارهای» مقدار زیادی گاز را به بیرون میرانند. ستاره در این مراحل پایانی با تمام توان خود تابش میکند که سبب یونیزه شدن گاز اطراف میشود، به این معنا که اتمها و مولکولهای موجود در گاز باردار شده و شروع به انتشار نور میکنند. این گاز درخشان را «سحابی سیارهای» مینامند. پس این نوع را میتوان یکی از انواع سحابیهای گسیلی دانست که برخلاف نامش هیچ ارتباطی با سیارات ندارد.
این نام به اشتباه بهدلیل طبقهبندی نادرست بهوجود آمده است. حدود ۲۵۰ سال پیش، اخترشناسان با مشاهده مناظر رنگارنگ سحابیهای سیارهای به کمک تلسکوپهای خود فکر میکردند که به سیارات گازی شکل نگاه میکنند. همین امر سبب شد تا این نام برای آنها انتخاب شود.
در طول سالها، تلسکوپ هابل شکلها و رنگهای مختلفی از این نوع سحابی را مورد مطالعه و تصویربرداری قرار داد. رنگهای مختلف سحابی سیارهای نشان میدهد این اجرام از عناصر شیمیایی مختلفی ایجاد شدهاند.
باقیمانده ابرنواختر ساختاری است که از انفجار یک ستاره پرجرم در پایان عمرش شکل میگیرد. بقایای ابرنواختر درحقیقت امواجی هستند که بهصورت شوک از ستاره بیرون آمدهاند.
دو مسیر متداول برای رسیدن به یک ابرنواختر وجود دارد: در حالت اول، سوخت یک ستاره پرجرم تمام میشود و تولید انرژی همجوشی در آن متوقف میشود. سپس در اثر نیروی گرانش، ستاره به داخل خود فرو میریزد یا اصطلاحا رُمبِش میکند و یک ستاره نوترونی یا سیاهچاله شکل میگیرد. در حالت دوم، یک ستاره کوتوله سفید ممکن است موادی را از یک ستاره که در نزدیکیاش قرار دارد، جمع کند و درنهایت دچار انفجار شود.
درهرصورت، در اثر انفجار ابرنواختری مواد زیادی از آنچه درون ستاره در اثر فرآیندهای همجوشی شکل گرفته است، با سرعتی درحدود ده درصد سرعت نور به بیرون پرتاب میشود. این سرعت مافوق صوت است و بنابراین یک موج ضربهای قوی تولید میکند. این موج همچنین قادر است به علت انرژی بالایی که دارد، محیط اطراف را نیز گرم کند. به همین ترتیب یک ابر از گاز و غبار ناشی از انفجار ابرنواختری تشکیل میشود.
