در این مرحله انبساط خورشید میتواند زمین را به صورت کامل ببلعد و یا آن را کاملاً غیر قابل زیستن کند. در این حالت سیارات موجود در منظومه شمسی ممکن است به طرز چشمگیری تغییر کنند زیرا انرژی بیشتری از خورشید جذب میکنند و این موضوع سبب می شود یخ های موجود در سیارت تصعید شود و در نتیجه جو آنها متراکم و اقیانوسهای سطحی تشکیل شوند. بعد از 500,000 سال یا کمی بیشتر فقط نیمی از جرم فعلی خورشید باقی میماند و پوشش خارجی آن شروع به تشکیل یک سحابی سیارهای میکند.
تغییرات پس از دوره AGB حتی سریعتر خواهد بود زیرا جرم خارج شده یونیزه میشود و یک سحابی سیارهای را تشکیل میدهد و دمای هسته آن به 30,000 درجه کلوین میرسد. دمای هسته این سحابی سیارهای در نهایت بیش از 100,000 درجه کلوین خواهد بود و پس از آن باقی مانده آن سرد میشود و تشکیل یک کوتوله سفید را میدهد. سحابی سیارهای در بازه زمانی ۱۰ هزار سال پراکنده میشود اما کوتوله سفید قبل از محو و سیاه شدن، تریلیونها سال زنده خواهد ماند.
