مدار و چرخش سیاره مشتری چه قدر است؟ مشتری در منظومه شمسی کوتاهترین بازه زمانی روشن را دارد. یک روز در مشتری فقط حدود 10 ساعت طول می‌کشد (مدت زمانی که مشتری یک دور حول محور خودش می‌چرخد) و همچنین پیمودن یک دور کامل سیاره مشتری حول خورشید یک سال به وقت مشتری است که آن را «جووین» می‌نامیم. یک سال جووین در حدود 12 سال زمینی (4333 روز زمینی) است.

خط استوای سیاره مشتری با توجه به مسیر مداری خود به دور خورشید فقط 3 درجه انحراف دارد. این بدان معناست که مشتری تقریباً به صورت ایستاده و عمود می‌چرخد ​​و مانند سیارات دیگر دارای فصل‌های آب و هوایی شدید نیست.

ساختار مشتری چگونه است؟ ترکیب سیاره مشتری شبیه به خورشید و بیشتر از هیدروژن و هلیوم است. در اعماق جو این سیاره فشار و دما افزایش می‌یابد، به گونه‌ای که گاز هیدروژن تبدیل به مایع می‌شود و بزرگترین اقیانوس منظومه شمسی را در سیاره مشتری تشکیل می‌دهد. در این اقیانوس به جای آب هیدروژن به صورت مایع وجود دارد.

دانشمندان بر این باورند که در اعماق این سیاره فشار آنقدر زیاد است که الکترون‌ها می‌توانند از اتم‌های هیدروژن جدا شده و سبب هدایت الکتریکی هیدروژن مانند فلزات شوند. همچنین چرخش سریع سیاره مشتری جریان‌های الکتریکی را در این منطقه هدایت کرده و سبب تولید میدان مغناطیسی قدرتمند می‌شود.

هنوز مشخص نیست که در اعماق سیاره مشتری چه چیزی وجود دارد. یک هسته مرکزی که از مواد جامد ساخته شده یا سوپی غلیظ، فوق العاده گرم و متراکم. با این حال در این نقطه دما می‌تواند تا 50,000 درجه سانتیگراد (90,032 درجه فارنهایت) باشد که بیشتر از مواد معدنی آهن و سیلیکات (شبیه کوارتز) ساخته شده است.

تشکیل سیاره مشتری چگونه بوده است؟ مشتری زمانی تشکیل شد که بقیه اجزای منظومه شمسی حدود 4٫5 میلیارد سال پیش شکل گرفته بودند. در این زمان این سیاره توسط نیروی گرانش، گاز و گرد و غبار چرخان را به درون خود وارد کرد تا به این غول گازی تبدیل شود. مشتری بیشترین جرم باقیمانده پس از تشکیل خورشید را دارد و جرم آن بیش از دو برابر سایر اجرام منظومه شمسی است. در واقع مشتری ترکیبات یک ستاره را دارد اما رشد آن آنقدر زیاد نبود که بتواند شعله‌ور شود.

حدود 4 میلیارد سال پیش مشتری در موقعیت فعلی خود در منظومه شمسی قرار گرفت، جایی که پنجمین سیاره نسبت به خورشید است.

نقش سیاره مشتری در منظومه شمسی چیست؟ کشش و جاذبه مشتری به عنوان عظیم‌ترین جسم منظومه شمسی پس از خورشید به شکل‌گیری منظومه ما به این شکل کمک کرده است. گرانش مشتری احتمالاً عامل پرتاب شدید نپتون و اورانوس به فواصل دورتری از خورشید است.

در اوایل تشکیل منظومه شمسی احتمالاً مشتری همراه با زحل رگباری از اجسام و سنگ‌های آسمانی را به سمت سیارات داخلی داشته‌اند. مشتری همچنین ممکن است از بمباران سیارک‌ها به زمین جلوگیری کند، حوادث اخیر نشان می‌دهد که مشتری می‌تواند تأثیرات قابل توجهی بر زمین داشته باشد.

مشاهدات آماتوری رصدی نشان داده است که مشتری در هر دهه چند برخورد بزرگ را تجربه می‌کند که این برخوردها بسیار شدیدتر از آنچه است که در هنگام سقوط ستاره دنباله دار Levy-9 به این سیاره در سال 1994 پیش‌بینی شده بود.

در حال حاضر میدان گرانشی مشتری بر تعداد زیادی سیارک تأثیر می‌گذارد که در مدارهایی قبل و بعد از مشتری حول خورشید‌ جمع شده‌اند. این سیارک‌ها پس از سه سیارک بزرگ «آگاممنون» «آشیل» و «هکتور» به عنوان سیارک‌های «تروا» شناخته می‌شوند. نام این سیارک‌ها از ایلیاد، حماسه هومر در مورد جنگ تروا گرفته شده است.

سطح مشتری چگونه است؟ مشتری به عنوان یک غول گازی سطح واقعی ندارد. این سیاره بیشتر متشکل از گازها و مایعات در حال چرخش است. در حالی که یک فضاپیما جایی برای فرود روی مشتری نخواهد داشت نمی‌تواند به راحتی بر فراز آن نیز پرواز کند. در حقیقت فشار و درجه حرارت شدید در اعماق سیاره سفینه‌های فضایی را که می‌خواهند در فراز این سیاره پرواز کنند خرد، ذوب و بخار می‌کند.