سیاره نپتون نماد چیست؟
غول یخی نپتون اولین سیارهای بود که بر اساس محاسبات ریاضی کشف شد. این سیاره در سال ۱۸۴۶ بر اساس پیشبینیهای ستارهشناسانی مثل اوربن لو وریه و یوهان گاله کشف شد. نام نپتون برگرفته از نام خدای رومی دریا است که توسط لو وریه پیشنهاد شد.
نپتون چگونه تشکیل شد؟
سیارهی نپتون در حدود ۴/۵ میلیارد سال پیش با جمع شدن گاز و غبار بر اثر گرانش به غولی یخی تبدیل شد. این سیاره هم مانند همسایهاش اورانوس احتمالا در فاصلهی نزدیکتری از خورشید قرار داشته و سپس در حدود ۴ میلیارد سال پیش به منظومهی شمسی خارجی منتقل شد.
بخش زیادی از نپتون را آب، آمونیاک و متان تشکیل میدهد. سیاره سطح جامدی ندارد بلکه دارای هستهای جامد مانند زمین است. نپتون همراه با اورانوس، غولی یخی است. این لقب نپتون را از غولهای گازی مثل مشتری و زحل متمایز میکند زیرا نپتون و اورانوس دارای مقدار بیشتری از مولکولهای سازندهی یخ هستند.
بخش زیادی از جو نمایان نپتون از هیدروژن (بیش از ۸۰ درصد) و هلیوم (۱۵ درصد) تشکیل شده است. در این بخش مقدار کمی متان و مولکولهای دیگر مثل اتان، استیلن و چند هیدروکربن دیگر یافت میشوند.
با اینحال هرچقدر بیشتر به اعماق این سیاره برویم ترکیب آن هم تغییر میکند. بر اساس چگالی کلی نپتون عناصر سنگینتر در اعماق آن قرار دارند؛ بنابراین ده الی بیست درصد از ترکیب کلی اورانوس و نپتون شامل هیدروژن و هلیوم و ۸۰ الی ۹۰ درصد آن عناصر سنگینتر است. عناصر سنگینتر، متان، آمونیاک و آب هستند و همچنین عناصر دیگری که بخشهای سنگی و فلزی را تشکیل میدهند.
نپتون چهارمین سیارهی بزرگ منظومهی شمسی با شعاع ۲۴۶۲۲ کیلومتر است. یک روز نپتون برابر است با ۱۶ ساعت زمینی (یک روز همان چرخش نپتون به دور خود یا اسپین است). یک سال نپتون برابر است با ۱۶۵ سال زمینی. گاهی فاصلهی نپتون از خورشید دورتر از فاصلهی سیارهی کوتولهی پلوتو است. مدار به شدت غیرعادی و بیضی شکل پلوتو هر ۲۴۸ سال زمینی به مدت بیست سال با مدار نپتون تداخل پیدا میکند. بر اثر این جابهجایی، پلوتو نسبت به نپتون در فاصلهی نزدیکتری از خورشید قرار میگیرد. این تداخل برای آخرین بار در بازهی ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۹ رخ داد. با اینحال پلوتو هرگز با نپتون برخورد نمیکند.
