با این‌حال هرچقدر بیشتر به اعماق این سیاره برویم ترکیب آن هم تغییر می‌کند. بر اساس چگالی کلی نپتون عناصر سنگین‌تر در اعماق آن قرار دارند؛ بنابراین ده الی بیست درصد از ترکیب کلی اورانوس و نپتون شامل هیدروژن و هلیوم و ۸۰ الی ۹۰ درصد آن عناصر سنگین‌تر است. عناصر سنگین‌تر، متان، آمونیاک و آب هستند و همچنین عناصر دیگری که بخش‌های سنگی و فلزی را تشکیل می‌دهند.

نپتون چهارمین سیاره‌ی بزرگ منظومه‌‌ی شمسی با شعاع ۲۴۶۲۲ کیلومتر است. یک روز نپتون برابر است با ۱۶ ساعت زمینی (یک روز همان چرخش نپتون به دور خود یا اسپین است). یک سال نپتون برابر است با ۱۶۵ سال زمینی. گاهی فاصله‌ی نپتون از خورشید دورتر از فاصله‌ی سیاره‌ی کوتوله‌ی پلوتو است. مدار به شدت غیرعادی و بیضی شکل پلوتو هر ۲۴۸ سال زمینی به مدت بیست سال با مدار نپتون تداخل پیدا می‌کند. بر اثر این جابه‌جایی، پلوتو نسبت به نپتون در فاصله‌ی نزدیک‌تری از خورشید قرار می‌گیرد. این تداخل برای آخرین بار در بازه‌ی ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۹ رخ داد. با این‌حال پلوتو هرگز با نپتون برخورد نمی‌کند.

قمرهای نپتون: سیاره‌ی نپتون دارای ۱۴ قمر تأیید شده است. بزرگ‌ترین قمر این سیاره، تریتون است که در جهتی مخالف با نپتون به دور آن می‌چرخد. این مدار معکوس نشان می‌دهد تریتون همیشه با نپتون همراه نبوده و به عقیده‌ی پژوهشگرها تقریبا میلیون‌ها سال پیش از کمربند کویپر به دام گرانش نپتون افتاده است. تریتون تنها قمر کروی نپتون است و ۱۳ قمر دیگر این سیاره شکل‌هایی نامنظم دارند.

دمای سطح تریتون به منفی ۲۳۵ درجه‌ی سانتی‌گراد می‌رسد و همین ویژگی آن را به یکی از سردترین نقاط منظومه‌ی شمسی تبدیل می‌کند. با این‌حال وویجر ۲ کشف کرد که تا فاصله‌ی ۸ کیلومتری یخ فوران کردند و این پدیده نشان‌دهنده‌ی فضای داخلی گرم تریتون است. دانشمندان همچنین در حال بررسی احتمال وجود اقیانوسی زیرزمینی روی این قمر یخی هستند. دانشمندان در سال ۲۰۱۰ به وجود فصل‌ها در تریتون پی بردند.

نرئید قمر دیگر نپتون، به دلیل مدار خاصش، یکی از عجیب‌ترین قمر‌های منظومه‌ی شمسی است. این قمر می‌تواند در فاصله‌ی نزدیک به نپتون در فاصله‌ی ۱/۴ میلیون کیلومتری تا فاصله‌ی دور ۹/۷ میلیون کیلومتری جابه‌جا شود.

حلقه‌های نپتون: تلسکوپ فضایی جیمز وب، واضح‌ترین تصویر از حلقه‌های نپتون را ثبت کرد. نپتون با حلقه‌های عجیبی احاطه شده است که یکپارچه نیستند و توده‌های ضخیم و درخشانی از غبار را دربردارند. حداقل پنج حلقه در اطراف نپتون وجود دارند که نام آن‌ها عبارت است از: گاله، لوریه، لاسل، آراگو و آدامز. این حلقه‌ها نسبتا جوان هستند و عمر کوتاهی دارند. رصدهای زمینی نشان می‌دهند حلقه‌های نپتون بسیار ناپایدارتر از تصورات گذشته هستند.

باران الماس نپتون: سیاره‌های نپتون و اورانوس به خاطر باران‌های الماس مشهور هستند. این پدیده به دلیل فشار بالای جوی این سیاره‌ها که ۲۰۰ هزار برابر زمین است رخ می‌دهد. این فشار متان موجود در جو را می‌شکند و باعث آزادسازی کربن می‌شود. سپس کربن زنجیره‌های بلند و الگوهای کریستالی الماس مانند را شکل می‌دهد. تکه‌های الماس روی گوشته سقوط می‌کنند و سپس به دلیل شرایط گوشته، تبخیر می‌شوند. داخلی‌ترین بخش گوشته‌ی این سیاره‌ها دمای تقریبی ۶۷۲۷ درجه‌ی سانتی‌گراد و فشار تقریبی ۶ میلیون برابر فشار زمین را دارد.

https://harfeto.timefriend.net/17186274017182 اگه سوالی داشتید.

آب و هوای نپتون: ۷۴درصد هیدروژن، ۲۵درصد هلیم و حدود ۱ درصد متان جو نپتون را تشکیل می‌دهند. به دلیل وجود متان در جو سیاره که به شدت نور قرمز را جذب می‌کند. جوی از هیدروژن، هلیم و متان، گوشته‌ای از آب یخ زده، متان و آمونیاک و هسته‌ای از سنگ سیلیس ساختار نپتون را شکل می‌دهد. پس از کشف هم اطلاعات بسیار کمی دربارهٔ نپتون موجود بود تا این که در ۲۵ اوت سال ۱۹۸۹ وویجر ۲ از ۵ هزار کیلومتری این غول گازی گذشت و اطلاعات بسیار زیادی دربارهٔ این سیاره به دست آورد. برای مثال وویجر۲ کشف کرد که نپتون آب‌وهوای بسیار خشنی دارد و طوفانهای پر سرعت همه جای این سیاره وجود دارند. لکه سیاه بزرگ، آشفته‌ترین بخش نپتون است. این لکه که بیش تر شبیه گردباد است در نیمکره جنوبی این سیاره قرار دارد. در اطراف این لکه ابرهای سفیدی وجود دارد. لکه سیاه بزرگ به اندازه کره زمین است و در جهت خلاف عقربه‌های ساعت می‌چرخد؛ همچنین بعضی اوقات از خود لکه‌های سیاه کوچک‌تری هم تولید می‌کند. این لکه از بسیاری جهات شبیه لکه سرخ مشتری است با این فرق که در شکل و اندازه آن بیشتر تغییر به وجود می‌آید. در نزدیکی قطب جنوب نپتون لکه سیاه دیگری شبیه بادام، وجود دارد که آن را لکه سیاه۲ می‌نامند. با این که بادهای پر سرعت تمام این سیاره را فراگرفته‌است سریع‌ترین آن‌ها در نزدیکی لکه سیاه بزرگ قراردارد. در آن جا سرعت بادها به ۲۴۰۰ کیلومتر در ساعت می‌رسد. دانشمندان از این که وویجر۲ چنین آب‌وهوایی از نپتون کشف کرده بود بسیار متعجب بودند. در زمین این خورشید است که باعث به وجود آمدن طوفان می‌شود ولی نپتون هزار بار کمتر از زمین، از خورشید انرژی دریافت می‌کند. همچنین ۳ سال قبل از آن، وویجر۲ کشف کرده بود که اورانوس فعالیت جوی نسبتاً کمی دارد. (البته تصاویری وجود دارد که نشان می‌دهد اورانوس نیز طوفان‌هایی دارد) به نظر می‌رسید اورانوس آن قدر از خورشید دور است که امکان طوفانی بودن را از این سیاره می‌گیرد؛ پس نپتون که ۶/۱ میلیارد کیلومتر نسبت به اورانوس دورتر از خورشید است اگر از اورانوس آرامتر نبود حداقل باید به همان آرامی باشد. وجود بادها و طوفان‌های قوی در جو نپتون نشان می‌داد که این سیاره حرارتش را از منبع دیگری می‌گیرد. وویجر ۲ کشف کرد دمای اورانوس و نپتون مانند هم است با این تفاوت که نپتون از خورشید نسبت به اورانوس دورتر است. اما نپتون بر خلاف اورانوس حرارتی بیشتر از آنچه می‌گیرد، تابش می‌کند؛ که شاید این حرارت از دما و فشار شدیدی که از هسته سنگی درون این سیاره آزاد می‌شود، به وجود می‌آید؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت حرارتی که نپتون از درون خود دریافت می‌کند باعث به وجود آمدن بادها و طوفان‌های قوی در این سیاره می‌شود. آشفته‌ترین بخش جو نپتون در نیم کره جنوبی آن، یعنی جایی که پدیده‌ای به نام لکه سیاه بزرگ قرار دارد، است. این لکه که هم اندازه کره زمین است، از بسیاری جهات شبیه لکه سرخ مشتری است، با این فرق که بیشتر از لکه سرخ در اندازه و شکل آن تغییر به وجود می‌آید. در نزدیکی قطب جنوب نپتون، لکه سیاه دیگری به شکل بادام با نام لکه سیاه۲ قرار دارد. سریع‌ترین بادهای نپتون، در نزدیکی لکه سیاه بزرگ، با سرعت بیش از ۲۴۰۰ کیلومتر در ساعت می‌وزد. هسته نپتون بسیار داغ است. حرارتی که از مرکز بیرون می‌رود، گازهای اطراف سیاره را گرم می‌کند و به بالا می‌برد؛ در ارتفاعات جو، گازها سرد شده و دوباره به پایین بازمی‌گردند. در نتیجه این حرارت و جریان همرفت، بادها و طوفان‌های شدیدی به وجود می‌آید که در نهایت متان به لایه بالایی پوش کره می‌رسد؛ در اثر واکنش‌های این گاز با نور خورشید، ابرها تشکیل می‌شود. دانشمندان نام یکی از نمایان‌ترین ابرهای نپتون را که به سرعت سرتاسر سیاره را طی می‌کند، روروک گذاشته‌اند. روی زمین بر اثر حرارت انرژی خورشید طوفان‌ها و بادها به وجود می‌آید؛ انرژی که نپتون از خورشید می‌گیرد، هزار بار کم‌تر از زمین است. همچنین وویجر ۲ دریافته بود، اورانوس همسایه نپتون، فعالیت جوی نسبتاً آرامی دارد. اورانوس آن قدر از خورشید دور بود که به نظر نمی‌رسید بتواند هوایی طوفانی داشته باشد؛ نپتون که ۱/۶ میلیارد کیلومتر نسبت به اورانوس دورتر از خورشید بود، اگر آرام‌تر از اورانوس نبود، حداقل می‌بایست به همان آرامی باشد. ( البته باتوجه به تصاویری که تلسکوپ ده متری در سال ۲۰۰۴ گرفت مشخص شد اورانوس هم طوفان‌هایی دارد.) وجود بادها و طوفان‌ها در جو نپتون نشان می‌داد، این سیاره حرارتش را از منبعی به جز خورشید تأمین می‌کند. وویجر دریافت دمای نپتون و اورانوس مشابه هم است اما نپتون بر خلاف اورانوس حرارتی بیش از آن که دریافت کند، تابش می‌کند؛ شاید این حرارت از هسته داغ و سنگی مرکز سیاره به وجود می‌آید.