پلوتو یا پلوتون بزرگترین سیاره کوتوله شناختهشده در منظومه شمسی است که درگذشته نهمین و بیرونیترین سیاره منظومه شمسی محسوب میشد. منطقهای فراتر از مدار نپتون با صدها هزار جسم سنگی و یخی با اندازهی هرکدام بیش از ۱۰۰ کیلومتر و همچنین یک تریلیون یا بیشتر دنبالهدار.
پلوتون چگونه کشف شد؟
اخترشناس آمریکایی برای اولینبار در سال ۱۹۰۵، هنگام مشاهدهی انحرافات عجیب در مدارهای اورانوس و نپتون، وجود پلوتو را مطرح کرد. لوول فکر میکرد که باید جسم دیگری وجود داشته باشد که گرانش آن بر غولهای یخی اثر میگذارد و موجب ناهماهنگی در مدارهایشان میشود. لوول در سال ۱۹۱۵، موقعیت سیارهی مرموز را را پیشبینی کرد؛ اما ۱۵ سال پیش از کشف آن درگذشت. درنهایت، کلاید تامبا براساس پیشبینیهای لوول و دیگر اخترشناسان، پلوتو را در سال ۱۹۳۰ در رصدخانهی لوول در آریزونا کشف کرد.
پلوتو به پیشنهاد ونیشا برنی، کودک ۱۱ سالهی اهل انگلستان بدین نام خوانده شد. با انتشار خبر کشف سیارهی نهم، ونیشا به پدربزرگش پیشنهاد کرد که نام خدای جهان زیرین در اساطیر رومی روی آن گذاشته شود. سپس پدربزرگ او، نام پیشنهادی را به رصدخانه لوول منتقل کرد. پلوتو همچنین از آنجا که دربردارندهی دو حرف اول نام پرسیوال لوول است، ادای دین به او نیز محسوب میشود.
