آیا پلوتون قمر دارد؟ پلوتو پنج قمر دارد: شارون، استوکس، نیکس، سربروس و هیدرا که از این بین، شارون نزدیک‌ترین قمر به پلوتون و هیدرا دورترین قمر از آن است

در سال ۱۹۷۸، اخترشناسان کشف کردند که پلوتو قمر بسیار بزرگی دارد که تقریبا نصف اندازه‌ی خود سیاره کوتوله است. این قمر با الهام از موجود روان‌بر در اساطیر یونان که ارواح را به جهان زیرین هدایت می‌کرد، شارون یا خارون نامیده شد.

از آنجایی که شارون و پلوتو از نظر اندازه بسیار شبیه یکدیگر هستند، مدار آن‌ها با بیشتر سیاره‌ها و قمرهایشان متفاوت است. پلوتو و شارون تا حد زیادی مثل منظومه‌های ستاره‌ای دوتایی، هردو به‌دور نقطه‌ای در فضا می‌چرخند که بین آن‌ها قرار دارد. به‌همین دلیل، دانشمندان از پلوتو و شارون به‌عنوان سیاره کوتوله دوتایی، سیاره دوگانه یا منظومه دوتایی یاد می‌کنند.

فاصله‌ی پلوتو و شارون از یکدیگر فقط ۱۹٬۶۴۰ کیلومتر است. گردش شارون به دور پلوتو ۶٫۴ روز زمینی طول می‌کشد و یک چرخش پلوتو به دور خود (یک روز پلوتون) نیز به همین مقدار زمان نیاز دارد. دلیل این امر این است که شارون برفراز نقطه‌ای یکسان روی سطح پلوتو شناور است و همواره همان سمت قمر از روی سیاره کوتوله دیده می‌شود. به این پدیده، قفل کشندی می‌گوید. درحالی‌که پلوتو دارای رنگ مایل به قرمز است، شارون بیشتر مایل به خاکستری به‌نظر می‌آید. این قمر ممکن است در روزهای اولیه‌ی شکل‌گیری‌اش حاوی اقیانوس زیرسطحی بوده باشد؛ اما امروزه احتمالا نمی‌تواند از چنین عارضه‌ای پشتیبانی کند. منظومه‌ی پلوتون و شارون درمقایسه با اکثر سیاره‌ها و قمرهای منظومه شمسی، نسبت به خورشید به پهلو واژگون شده است. مشاهدات نیوهورایزنز از شارون، وجود دره‌هایی را روی سطح این قمر آشکار کرد. بزرگ‌ترین دره‌ی شارون ۹٫۷ کیلومتر عمق دارد و توده‌ای بزرگ از صخره‌ها و فرورفتگی‌ها به طول ۹۷۰ کیلومتر در میانه‌ی قمر کشیده شده است. بخشی از سطح قمر در نزدیکی یک قطب با ماده‌ای بسیار تیره‌تر از سایر نقاط پوشیده شده است. بیشتر سطح شارون مشابه مناطق پلوتو عاری از دهانه است که نشان می‌دهد این قمر کاملا جوان و از نظر زمین‌شناسی فعال است. دانشمندان شواهدی از رانش زمین را روی سطح شارون رصد کرده‌اند که اولین مشاهده‌ی چنین عارضه‌هایی در کمربند کویپر محسوب می‌شود. این قمر همچنین ممکن است فرم اختصاصی خود از تکتونیک صفحه‌ای را داشته باشد؛ پدیده‌ای که روی زمین عامل ایجاد تغییرات زمین‌شناسی است. در سال ۲۰۰۵، دانشمندان به‌منظور آمادگی برای ماموریت نیوهورایزنز ناسا، با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل از پلوتو عکس‌برداری کردند و دو قمر کوچک دیگر این سیاره کوتوله را یافتند. این قمرها که نیکس و هیدرا نام گرفتند، دو و سه برابر بیشتر از مسافت بین شارون و پلوتو، از سیاره کوتوله فاصله دارند. براساس اندازه‌گیری‌های نیوهورایزنز، طول و عرض نیکس به ترتیب ۴۲ و ۳۶ کیلومتر تخمین زده می‌شود؛ درحالی‌که هیدرا ۵۰ کیلومتر طول و ۳۰ کیلومتر عرض دارد. احتمال می‌رود که سطح هیدرا عمدتا از یخ‌آب پوشیده شده باشد.

دوستان امشب ماه صورتی نیست. 🙏🏻

پدیده ماه صورتی اصلا ربطی به رنگش نداره. این اصطلاح از یه نام گرفته شده که بومیان آمریکا به ماه کامل آوریل دادند. توی این زمان از سال، نوعی گل وحشی به نام "فلوکس خزنده" یا "فلوکس زمینی" به رنگ صورتی در آمریکای شمالی شکوفه می‌ده. به همین دلیل، بومیان آمریکا نام "ماه صورتی" را برای ماه کامل آوریل انتخاب کردن. بنابراین، ماه صورتی یک نام سنتی است که به ماه کامل در ماه آوریل اطلاق می‌شود و ربطی به رنگ واقعی ماه ندارد. ماه در این شب معمولاً به رنگ سفید مایل به نقره‌ای یا زرد دیده می‌شود، درست مانند سایر ماه‌های کامل.

این اسمش به‌خاطر همزمانی این ماه کامل با شکوفه‌زنی گل‌های بهاری به این ماه دادن

وای ولم کن😧

کی ۲–۱۸ بی یا K2-18b که همچنین EPIC 201912552 b نامیده می‌شود، یک سیارهٔ فراخورشیدی که بر گرد کوتوله سرخ کی ۲ - ۱۸ می‌گردد و در فاصله ۱۲۴ سال نوری از زمین قرار دارد. این سیاره نخستین بار توسط تلسکوپ فضایی کپلر کشف شد. این سیاره با جرمی هشت برابر زمین، اصطلاحاً یک ابرزمین محسوب می‌شود و در کمربند حیات ستارهٔ مجاورش قرار دارد. در سال ۲۰۱۹ دو پژوهش مستقل، با ترکیب اطلاعات به دست آمده از تلسکوپ کپلر، تلسکوپ فضایی اسپیتزر و تلسکوپ فضایی هابل به این نتیجه رسیدند که مقدار قابل توجهی بخار آب در جو این سیاره هست. این نخستین بار است که چنین یافته‌ای برای یک سیاره در کمربند حیات کشف شده است. در سال ۲۰۲۳، تلسکوپ فضایی جیمز وب توانست در هواکره‌ی این سیارهٔ فراخورشیدی، متان و کربن دی‌اکسید شناسایی کند. داده‌های وب حاکی از آن است که این سیاره ممکن است پوشیده از اقیانوس، با اتمسفری غنی از هیدروژن باشد. در آوریل ۲۰۲۵ تلسکوپ فضایی جیمز وب شواهدی مبنی بر وجود حیات در این سیاره را مشاهده کرد. این قوی‌ترین شواهد مبنی بر وجود حیات در سیاره ای فرا خورشیدی است. در تحقیقات جدید انجام شده توسط جیمز وب ابتدا نشانه‌های ضعیفی از «دی‌متیل سولفید» را پیدا شد و در بررسی‌های بعدی با دقت بالاتر، این نشانه‌ها قوی‌تر و تکرارپذیر شدند. در این تحقیقات دی‌متیل سولفید (DMS) و همچنین ترکیب شیمیایی دیگری به نام «دی‌متیل دی‌سولفید» (DMDS) نیز شناسایی گردید. هر دو ترکیب تنها از طریق فعالیت زیستی در زمین شناخته شده‌اند و احتمال دارد که منبع آن‌ها در K2-18b نیز زیستی باشد.

عکس مربوط به این منظومه که از یک ستاره پرنور و یک سیاره کم نور تشکیل شده.