ویژگی‌های کلیدی: شکل ظاهری: UGC 1810 به خاطر شکل ظاهری غیر معمول و زیبای خودش مشهوره. یکی از کهکشان‌ها (UGC 1810A) ساختار مارپیچی کاملاً مشخصی داره، در حالی که کهکشان دیگه (UGC 1810B) به شکل عجیبی دچار اعوجاج شده و شبیه به یک گل رز یا گل لاله به نظر میرسه. تعامل گرانشی: این شکل عجیب و غریب نتیجه تعامل گرانشی بین این دو کهکشانه. نیروی گرانش بین این دو کهکشان باعث شده که بازوهای مارپیچی UGC 1810A کشیده بشن و شکل نامتقارنی به خودشون بگیرن. تشکیل ستاره: در بازوهای مارپیچی UGC 1810A، نواحی آبی‌رنگی دیده میشه که نشون‌دهنده مناطق فعال تشکیل ستاره هستند. این نواحی در اثر فشردگی گاز و غبار ناشی از تعامل گرانشی به وجود اومدن. تصویر تلسکوپ هابل: UGC 1810 یکی از سوژه‌های محبوب برای تلسکوپ فضایی هابل بوده و تصاویر بسیار زیبا و دقیقی از اون ثبت شده. این تصاویر به دانشمندان کمک کردن تا فرایندهای تعاملی بین کهکشان‌ها و تشکیل ستاره رو بهتر درک کنند. جزء Arp: این جفت کهکشان بخشی از اطلس کهکشان‌های خاص هست. این اطلس شامل مجموعه‌ای از کهکشان‌هایی با ساختار غیرمعمول و عجیب هست که به دلیل تعاملات گرانشی و سایر پدیده‌ها به این شکل دراومدن.

اعوجاج در زمینه‌های مختلف معنای متفاوتی دارد، اما در کل به تغییر شکل یا تحریف چیزی از حالت طبیعی یا اصلی اون اشاره داره. در نجوم: اعوجاج به طور معمول به تغییرات شکل یا ظاهر اجرام آسمانی به دلیل تأثیر گرانشی اجرام دیگر، مانند اثر عدسی گرانشی اشاره دارد. در مورد Arp 273 (UGC 1810)، اعوجاج ناشی از برهم‌کنش گرانشی دو کهکشان است که باعث تغییر شکل ظاهری آنها شده است. یکی از کهکشان‌ها به دلیل برهم‌کنش با کهکشان دیگر، شکل گل رز را به خود گرفته است. در این حالت، اعوجاج نتیجه‌ی نیروی گرانش قوی است که شکل و ساختار کهکشان‌ها را تغییر می‌دهد. در فیزیک: اعوجاج می‌تواند به تغییر شکل یک جسم فیزیکی در اثر نیروی خارجی اشاره داشته باشد. مثلا اعوجاج یک ماده تحت فشار. در اپتیک: اعوجاج به هرگونه انحراف از تصویر واقعی در یک سیستم اپتیکی اشاره دارد. این می‌تواند ناشی از خطاهای لنز، انحرافات کروی، یا سایر عوامل باشد. در پردازش تصویر: اعوجاج می‌تواند به تغییر شکل یا تحریف یک تصویر دیجیتال، به عنوان مثال، به دلیل مشکلات در لنز دوربین یا نرم‌افزار پردازش تصویر، اشاره داشته باشد. در ریاضیات: اعوجاج می‌تواند به تغییر در یک تابع ریاضی یا ساختار هندسی اشاره داشته باشد. در زبان و ادبیات: اعوجاج به تحریف حقیقت، واقعیت یا معنی یک چیز اشاره دارد.

-نگاهی جزئی تر به جنبه های مختلف - 1_دینامیک بازوهای مارپیچی: کشش و پیچش: بازوهای مارپیچی UGC 1810A تحت تأثیر گرانش کهکشان همدم (UGC 1810B) به‌شدت کشیده و پیچیده شدن. این کشش باعث ایجاد یک ساختار غیرمعمول و نامتقارن شده که در کهکشان‌های معمولی کمتر دیده می‌شه. امواج چگالی: فشردگی گاز و غبار در بازوها به دلیل امواج چگالی ایجاد شده. این امواج باعث تحریک تشکیل ستاره‌های جدید می‌شن و نواحی آبی‌رنگ که در تصاویر دیده می‌شن، نتیجه‌ی همین فرایند هستند. 2_نقش UGC 1810B (کهکشان همدم): اندازه و جرم: UGC 1810B کوچکتر و کم‌جرم‌تر از UGC 1810A هست، اما با این حال، تأثیر قابل‌توجهی بر شکل و ساختار کهکشان بزرگتر داره. مسیر حرکت: مسیر حرکت UGC 1810B در اطراف UGC 1810A باعث ایجاد اختلالات گرانشی می‌شه که به شکل‌گیری بازوهای مارپیچی نامتقارن کمک می‌کنه. 3_ تشکیل ستاره: نواحی HII: نواحی آبی‌رنگ در بازوها، محل‌هایی هستند که بهشون نواحی HII گفته می‌شه. این نواحی حاوی گاز هیدروژن یونیزه شده هستند که در اثر تابش شدید ستاره‌های جوان و داغ، درخشان می‌شن. خوشه‌های ستاره‌ای: در این نواحی، خوشه‌های ستاره‌ای جوانی هم وجود دارن که به تازگی متولد شدن. این خوشه‌ها، مجموعه‌ای از ستاره‌ها هستند که همزمان و از یک ابر مولکولی متراکم تشکیل شدن. 4_آینده UGC 1810: ادغام: در نهایت، این دو کهکشان به احتمال زیاد با هم ادغام خواهند شد و یک کهکشان بیضوی بزرگتر رو تشکیل خواهند داد. این فرایند ادغام، میلیاردها سال طول می‌کشه و طی اون، شکل و ساختار کهکشان‌ها به طور کامل تغییر می‌کنه. تغییرات ساختاری: در طول فرایند ادغام، امواج گرانشی و نیروهای جزر و مدی زیادی ایجاد می‌شه که باعث پراکندگی ستاره‌ها و گازها می‌شه. این فرایندها، ساختار نهایی کهکشان ادغام‌شده رو تعیین می‌کنند. 5_اهمیت علمی: مدل‌سازی: UGC 1810 به دانشمندان کمک می‌کنه تا مدل‌های دقیق‌تری از تعامل کهکشان‌ها و ادغام اون‌ها ایجاد کنند. این مدل‌ها می‌تونن برای درک بهتر تکامل کهکشان‌ها در طول زمان مورد استفاده قرار بگیرند. تأیید نظریه‌ها: مشاهدات UGC 1810، تأییدی بر نظریه‌های موجود در مورد دینامیک کهکشان‌ها و اثرات گرانشی بین اون‌هاست. به طور خلاصه، UGC 1810 یک آزمایشگاه طبیعی برای مطالعه‌ی فرایندهای پیچیده‌ی کیهانیه. شکل غیرمعمول، نواحی تشکیل ستاره فعال و تعامل گرانشی با کهکشان همدمش، این کهکشان رو به یک سوژه‌ی جذاب برای تحقیقات اخترشناسی تبدیل کرده.

برخی از ویژگی ها و خصوصیاتش: شکل گل‌مانند: یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های UGC 1810، شباهت ظاهریش به یک گل رز یا لاله است. این شکل غیرمعمول، نتیجه‌ی مستقیم اثرات گرانشی کهکشان همراهش، UGC 1810B، بر بازوهای مارپیچی کهکشان اصلی (UGC 1810A) است. این کشیدگی و تغییر شکل بازوها، منظره‌ای بسیار دیدنی ایجاد کرده. پل‌های ستاره‌ای: تعامل گرانشی بین این دو کهکشان فقط باعث تغییر شکل ظاهریشون نشده، بلکه پل‌هایی از جنس ستاره‌ها، گاز و غبار بینشون ایجاد کرده. این پل‌ها، مسیرهایی هستند که مواد از یک کهکشان به کهکشان دیگه منتقل میشن و نشون‌دهنده‌ی تبادل دینامیکی بین اون‌ها هستند. رنگ‌های متفاوت: رنگ‌های موجود در UGC 1810، اطلاعات زیادی در مورد سن و ترکیب ستاره‌ای مناطق مختلف اون به ما میدن. نواحی آبی‌رنگ، محل تولد ستاره‌های جوان و داغ هستند، در حالی که رنگ‌های زرد و قرمز، نشون‌دهنده‌ی ستاره‌های پیرتر و سردتر هستند. این تنوع رنگی، به ما کمک می‌کنه تا تاریخچه‌ی تشکیل ستاره در این کهکشان رو بررسی کنیم. سیاهچاله‌های فعال: هرچند که در مورد وجود سیاهچاله‌های فعال در UGC 1810 اطلاعات قطعی در دست نیست، اما بسیاری از کهکشان‌های تعاملی، میزبان سیاهچاله‌های فعالی در مرکز خودشون هستند. اگر UGC 1810 هم سیاهچاله فعال داشته باشه، می‌تونه نقش مهمی در دینامیک و تحول این کهکشان‌ها ایفا کنه. آزمایشگاه کیهانی: UGC 1810 برای اخترشناسان مثل یک آزمایشگاه کیهانی عمل می‌کنه. با مطالعه‌ی این کهکشان، می‌تونیم درک بهتری از فرایندهای پیچیده‌ی تعامل کهکشان‌ها، تشکیل ستاره و تکامل ساختارهای کیهانی به دست بیاریم. UGC 1810 نمونه‌ای عالی از اینه که چطور گرانش می‌تونه باعث ایجاد ساختارهای زیبا و پیچیده در مقیاس‌های بزرگ در جهان بشه. امیدوارم این توضیحات بیشتر، برات جالب بوده باشه. اگه سوال دیگه‌ای داری، خوشحال میشم جواب بدم

نقش ماده تاریک: هاله ماده تاریک: هر کهکشان، از جمله UGC 1810، در هاله‌ای از ماده تاریک غوطه‌ور شده. ماده تاریک، نوعی ماده فرضیه که جرم زیادی داره اما با نور برهم‌کنش نمی‌کنه و به همین دلیل، مستقیماً قابل مشاهده نیست. تأثیر بر دینامیک: ماده تاریک نقش مهمی در دینامیک کهکشان‌ها ایفا می‌کنه. هاله ماده تاریک، نیروی گرانشی بیشتری رو فراهم می‌کنه که باعث نگهداری ستاره‌ها و گازها در کهکشان می‌شه و از متلاشی شدن اون جلوگیری می‌کنه. شبیه‌سازی‌ها: دانشمندان از شبیه‌سازی‌های کامپیوتری برای مدل‌سازی توزیع ماده تاریک در UGC 1810 استفاده می‌کنند. این شبیه‌سازی‌ها به اون‌ها کمک می‌کنه تا درک بهتری از نحوه تأثیر ماده تاریک بر تعامل و ادغام کهکشان‌ها داشته باشند. گاز و غبار: ابر مولکولی: گاز و غبار موجود در UGC 1810، عمدتاً به شکل ابرهای مولکولی سرد و متراکم هستند. این ابرها، محل تولد ستاره‌ها هستند و نقش مهمی در تغذیه نواحی تشکیل ستاره ایفا می‌کنند. غبار کیهانی: غبار کیهانی، ذرات ریزی از جنس سیلیکات، کربن و سایر عناصر سنگینه که در فضا پراکنده هستند. غبار کیهانی، نور ستاره‌ها رو جذب و پراکنده می‌کنه و باعث میشه که تصاویر کهکشان‌ها، رنگ و بافت خاصی داشته باشند. مطالعه طیفی: دانشمندان از طیف‌سنجی برای مطالعه ترکیب شیمیایی گاز و غبار در UGC 1810 استفاده می‌کنند. این مطالعات به اون‌ها کمک می‌کنه تا درک بهتری از منشأ و تکامل عناصر سنگین در کهکشان داشته باشند. سیاهچاله‌های مرکزی: احتمال وجود: هرچند که هنوز به طور قطعی مشخص نشده، اما احتمال وجود سیاهچاله‌های مرکزی در UGC 1810A و UGC 1810B وجود داره. سیاهچاله‌های مرکزی، اجرام بسیار پرجرمی هستند که در مرکز بیشتر کهکشان‌ها قرار دارند. تأثیر بر رشد: اگر سیاهچاله‌های مرکزی در UGC 1810 وجود داشته باشند، می‌تونن نقش مهمی در رشد و تکامل کهکشان‌ها ایفا کنند. سیاهچاله‌ها با بلعیدن مواد اطراف خود، انرژی زیادی آزاد می‌کنند که می‌تونه بر محیط اطراف کهکشان تأثیر بگذاره. امواج جزر و مدی: نیروهای جزر و مدی: تعامل گرانشی بین UGC 1810A و UGC 1810B باعث ایجاد نیروهای جزر و مدی قوی می‌شه. این نیروها، باعث کشیدگی و تغییر شکل کهکشان‌ها می‌شن و مواد رو از یک کهکشان به کهکشان دیگه منتقل می‌کنند. دم‌های جزر و مدی: در برخی از کهکشان‌های تعاملی، دم‌های جزر و مدی بلند و باریکی دیده می‌شه که از ستاره‌ها و گازها تشکیل شده‌اند. این دم‌ها، نشون‌دهنده‌ی اثرات شدید نیروهای جزر و مدی هستند. چشم‌انداز آینده: شبیه‌سازی‌های ادغام: دانشمندان از شبیه‌سازی‌های پیچیده برای پیش‌بینی روند ادغام UGC 1810 استفاده می‌کنند. این شبیه‌سازی‌ها به اون‌ها کمک می‌کنه تا درک بهتری از نحوه تغییر شکل کهکشان‌ها و توزیع مجدد ستاره‌ها و گازها در طول فرایند ادغام داشته باشند. تشکیل کهکشان بیضوی: در نهایت، ادغام UGC 1810 منجر به تشکیل یک کهکشان بیضوی بزرگتر می‌شه. کهکشان‌های بیضوی، ساختارهای کروی یا بیضی‌شکلی هستند که معمولاً ستاره‌های پیر و کمتری دارند و فعالیت تشکیل ستاره در اون‌ها بسیار کمه.

اگه سوالی داشتید.

کهکشان NGC 6946، که به اسم “کهکشان آتش‌بازی” هم شناخته می‌شه، یک کهکشان مارپیچی میله‌ای در فاصله حدود 25.2 میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی قیفاووس (Cepheus) قرار دارد. این کهکشان به دلیل نرخ بالای شکل‌گیری ستاره‌ها و تعداد زیادی ابرنواختر که در آن مشاهده شده، مشهور است. ویژگی‌های اصلی: نوع کهکشان: مارپیچی میله‌ای (SBc) فاصله: حدود 25.2 میلیون سال نوری قطر: حدود 40,000 سال نوری (کوچکتر از کهکشان راه شیری) جرم: حدود 200 میلیارد برابر جرم خورشید موقعیت: صورت فلکی قیفاووس (Cepheus) چرا “کهکشان آتش‌بازی”؟ این نام به دلیل تعداد بسیار زیاد ابرنواخترهایی است که در این کهکشان مشاهده شده است. از سال 1917 تا کنون، حداقل 10 ابرنواختر در NGC 6946 شناسایی شده‌اند. این تعداد در مقایسه با کهکشان راه شیری که به طور متوسط هر قرن یک یا دو ابرنواختر دارد، بسیار زیاد است. شکل‌گیری ستاره‌ها: NGC 6946 یک کهکشان ستاره‌فشان (starburst galaxy) است، به این معنی که نرخ شکل‌گیری ستاره‌ها در آن بسیار بالا است. این نرخ بالا به دلیل تعامل گرانشی با کهکشان‌های همسایه و همچنین وجود مقدار زیادی گاز و غبار در کهکشان است. ساختار: این کهکشان دارای یک ساختار مارپیچی با بازوهای باز و نامنظم است. بازوها پر از مناطق شکل‌گیری ستاره‌ای هستند که به صورت نقاط آبی و صورتی در تصاویر قابل مشاهده هستند. هسته کهکشان نیز دارای یک میله مرکزی است که به نظر می‌رسد در تغذیه مناطق شکل‌گیری ستاره‌ای نقش دارد. محیط اطراف: NGC 6946 در یک گروه کهکشانی کوچک قرار دارد که شامل کهکشان‌های کوچکتر دیگری نیز می‌شود. تعامل گرانشی با این کهکشان‌ها ممکن است در افزایش نرخ شکل‌گیری ستاره‌ها در NGC 6946 نقش داشته باشد. اهمیت علمی: NGC 6946 یک آزمایشگاه عالی برای مطالعه شکل‌گیری ستاره‌ها، ابرنواخترها و تکامل کهکشان‌ها است. تعداد زیاد ابرنواخترها به ستاره‌شناسان این امکان را می‌دهد تا مراحل پایانی زندگی ستاره‌های پرجرم را بررسی کنند. همچنین، نرخ بالای شکل‌گیری ستاره‌ها به آن‌ها کمک می‌کند تا فرآیندهای فیزیکی دخیل در تولد ستاره‌ها را بهتر درک کنند. تصاویر: تصاویر NGC 6946 بسیار زیبا و رنگارنگ هستند. این تصاویر معمولاً با استفاده از تلسکوپ‌های فضایی مانند هابل و تلسکوپ‌های زمینی بزرگ تهیه می‌شوند. رنگ‌های مختلف در تصاویر نشان‌دهنده عناصر مختلف و فرآیندهای فیزیکی در کهکشان هستند. به عنوان مثال، رنگ آبی نشان‌دهنده ستاره‌های جوان و داغ، رنگ صورتی نشان‌دهنده گاز هیدروژن یونیزه شده و رنگ قرمز نشان‌دهنده غبار است. ابرنواخترهای درخشان: تعداد و نوع: NGC 6946 میزبان بیش از 10 ابرنواختر از سال 1917 بوده است. این ابرنواخترها از انواع مختلفی هستند، از جمله ابرنواخترهای نوع II (ناشی از فروپاشی هسته ستارگان پرجرم) و ابرنواخترهای نوع IIn (که دارای تعامل قوی با گازهای اطراف هستند). اثرات: این انفجارهای عظیم نه تنها نور بسیار زیادی تولید می‌کنند، بلکه مواد سنگین را به فضای بین ستاره‌ای پرتاب می‌کنند. این مواد غنی‌شده می‌توانند نسل‌های بعدی ستارگان را غنی کرده و بر ترکیب شیمیایی کهکشان تاثیر بگذارند. ابرنواخترهای مخفی: برخی از ابرنواخترها در NGC 6946 در پشت ابرهای غبارآلود پنهان شده‌اند و کشف آن‌ها دشوار است. این موضوع نشان می‌دهد که تعداد واقعی ابرنواخترها در این کهکشان ممکن است حتی بیشتر از آنچه تصور می‌شود باشد. فعالیت هسته‌ای: هسته فعال کهکشانی (AGN): NGC 6946 یک هسته فعال کهکشانی ضعیف دارد. این بدان معناست که یک سیاهچاله کلان‌جرم در مرکز کهکشان وجود دارد، اما فعالیت آن نسبت به سایر کهکشان‌های دارای AGN کمتر است. تغذیه سیاهچاله: سیاهچاله مرکزی در NGC 6946 از طریق گاز و غبار موجود در مرکز کهکشان تغذیه می‌شود. این فرآیند باعث ایجاد تابش‌هایی می‌شود که می‌توانند توسط تلسکوپ‌ها شناسایی شوند. بازوهای مارپیچی: شکل‌گیری ستاره‌ای: بازوهای مارپیچی NGC 6946 مکان‌های اصلی شکل‌گیری ستاره‌ای هستند. در این مناطق، ابرهای مولکولی غول‌پیکر متراکم شده و تحت تاثیر گرانش فرو می‌ریزند و ستارگان جدید را به وجود می‌آورند. خوشه‌های ستاره‌ای: در بازوهای مارپیچی، خوشه‌های ستاره‌ای جوانی نیز یافت می‌شوند. این خوشه‌ها گروه‌هایی از ستارگان هستند که به طور همزمان از یک ابر مولکولی تشکیل شده‌اند. نقش امواج چگالی: امواج چگالی نقش مهمی در شکل‌گیری بازوهای مارپیچی و فشرده‌سازی گاز و غبار در این مناطق دارند. ماده تاریک: هاله ماده تاریک: مانند بسیاری از کهکشان‌های دیگر، NGC 6946 در هاله‌ای از ماده تاریک فرو رفته است. ماده تاریک یک ماده فرضی است که با نور برهم‌کنش ندارد و نمی‌توان آن را به طور مستقیم مشاهده کرد، اما وجود آن از طریق اثرات گرانشی بر روی ماده مرئی قابل استنباط است.

نقش در پایداری: ماده تاریک نقش مهمی در پایداری کهکشان‌ها دارد. گرانش ناشی از ماده تاریک به حفظ شکل کهکشان کمک می‌کند و از فروپاشی آن جلوگیری می‌کند. مقایسه با کهکشان راه شیری: اندازه و جرم: NGC 6946 کوچکتر و کم‌جرم‌تر از کهکشان راه شیری است. قطر آن حدود 40,000 سال نوری است، در حالی که قطر کهکشان راه شیری حدود 100,000 سال نوری است. نرخ شکل‌گیری ستاره‌ای: نرخ شکل‌گیری ستاره‌ای در NGC 6946 بسیار بالاتر از کهکشان راه شیری است. این نشان می‌دهد که NGC 6946 در حال حاضر یک دوره فعالیت شدید را تجربه می‌کند. ساختار: هر دو کهکشان مارپیچی هستند، اما NGC 6946 دارای بازوهای بازتر و نامنظم‌تر است. آینده NGC 6946: ادغام احتمالی: NGC 6946 در حال حاضر در حال تعامل گرانشی با کهکشان‌های همسایه خود است. در آینده، این تعاملات ممکن است منجر به ادغام کهکشان‌ها و تغییر شکل و ساختار NGC 6946 شود. تکامل: با گذشت زمان، NGC 6946 به تدریج گاز و غبار خود را مصرف خواهد کرد و نرخ شکل‌گیری ستاره‌ای آن کاهش خواهد یافت. در نهایت، این کهکشان ممکن است به یک کهکشان مارپیچی کم‌نور یا حتی یک کهکشان بیضوی تبدیل شود. امیدوارم این توضیحات تکمیلی، درک شما از این کهکشان شگفت‌انگیز را عمیق‌تر کرده باشد

ترکیب شیمیایی: فراوانی فلزی: NGC 6946 دارای فراوانی فلزی نسبتاً بالایی است. این بدان معناست که این کهکشان حاوی مقدار زیادی عناصر سنگین‌تر از هیدروژن و هلیوم است. این عناصر در داخل ستارگان تولید شده‌اند و در طی ابرنواخترها به فضا پرتاب شده‌اند. گرادیان فلزی: در NGC 6946، یک گرادیان فلزی وجود دارد. این بدان معناست که فراوانی فلزی در مرکز کهکشان بیشتر از لبه‌های آن است. این گرادیان نشان‌دهنده این است که شکل‌گیری ستاره‌ای در مرکز کهکشان بیشتر از مناطق بیرونی بوده است. ایزوتوپ‌ها: مطالعه ایزوتوپ‌های مختلف در NGC 6946 می‌تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد فرآیندهای هسته‌ای که در ستارگان و ابرنواخترها رخ می‌دهند، ارائه دهد میدان مغناطیسی: ساختار میدان مغناطیسی: NGC 6946 دارای یک میدان مغناطیسی قوی است که در امتداد بازوهای مارپیچی قرار دارد. این میدان مغناطیسی می‌تواند در فشرده‌سازی گاز و غبار و شکل‌گیری ستاره‌ای نقش داشته باشد. تقویت میدان مغناطیسی: میدان مغناطیسی در NGC 6946 احتمالاً توسط اثر دینامو تقویت می‌شود. این اثر ناشی از حرکت گازهای رسانا در داخل کهکشان است. تابش: تابش رادیویی: NGC 6946 تابش رادیویی قوی‌ای از خود ساطع می‌کند. این تابش ناشی از سینکروترون است که توسط الکترون‌های پرانرژی در میدان مغناطیسی تولید می‌شود. تابش فروسرخ: NGC 6946 همچنین تابش فروسرخ قوی‌ای از خود ساطع می‌کند. این تابش ناشی از غبار گرم‌شده توسط ستارگان جوان است. تابش پرتو ایکس: NGC 6946 تابش پرتو ایکس نیز ساطع می‌کند. این تابش ناشی از منابع مختلفی از جمله ستاره‌های دوتایی پرتو ایکس، بقایای ابرنواخترها و هسته فعال کهکشانی است. برهم‌کنش‌های بین‌کهکشانی: جریان‌های جزر و مدی: NGC 6946 دارای جریان‌های جزر و مدی است که ناشی از برهم‌کنش گرانشی با کهکشان‌های همسایه است. این جریان‌ها می‌توانند شکل و ساختار کهکشان را تغییر دهند. بلعیدن کهکشان‌های کوچک: NGC 6946 احتمالاً در گذشته کهکشان‌های کوچک‌تری را بلعیده است. این بلعیدن‌ها می‌توانند باعث افزایش جرم و فراوانی فلزی کهکشان شوند.

https://harfeto.timefriend.net/17186274017182 اگه سوالی داشتید.