گفته بودم « بعد از این باید فراموشش کنم » دیدمش ، وز یاد بردم گفته‌های خویش را . . . دیدم و آمد به یادم دردمندی‌های دل گرچه غافل بود آن مه ، مبتلای خویش را این چه ذوق و اضطراب است ؟ این چه مشکل حالتی‌ست ؟ با زبان شکوه پرسیدم خدای خویش را تا به من نزدیک شد ، گفتم : « سلام ای آشنا » گفتم ، اما هیچ نشنیدم صدای خویش را . -مهدی اخوان ثالث

_

این قرارداد ، تا ابد میان ما برقرار باد : چشم‌های من به‌جای دست‌های تو ! من به دست تو آب می‌دهم ، تو به چشم من آبرو بده ! من به چشم‌های بی‌قرار تو قول می‌دهم : ریشه‌های ما به آب ، شاخه‌های ما به آفتاب می‌رسد ؛ ما دوباره سبز می‌شویم ! -قیصر امین پور

با من رجوع کن ، من ناتوانم از گفتن ؛ زیرا که دوستت می‌دارم ، زیرا که « دوستت می‌دارم » حرفی‌ست که از جهان بیهودگی‌ها و کهنه‌ها و مکررها می‌آید . با من رجوع کن ، من ناتوانم از گفتن . بگذار در پناه شب ، از ماه بار بردارم ؛ بگذار پر شوم از قطره‌های کوچک باران ، از قلب‌های رشدنکرده ، از حجم کودکان به‌دنیا‌ نیامده . بگذار پر شوم ؛ شاید که عشق من ، گهوارهٔ تولد عیسای دیگری باشد . -فروغ فرخزاد