__

گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی ! من عاشق توام ، تو بگو یار کیستی ؟ بستی میان به فتنه ، کشیدی ز غمزه تیغ ؛ جانم فدات ، در پی آزار کیستی ؟ -جامی

و چشمانت راز آتش است ، و عشقت پیروزی آدمی‌ست ، هنگامی که به جنگ تقدیر می‌شتابد . و آغوشت ، اندک جایی برای زیستن ، اندک جایی برای مردن ، و گریز از شهر که به هزار انگشت ، به وقاحت ، پاکی آسمان را متهم می‌کند . کوه با نخستین سنگ‌ها آغاز می‌شود ، و انسان با نخستین درد . در من زندانی ستمگری بود که به آواز زنجیرش خو نمی‌کرد ؛ من با نخستین نگاه تو آغاز شدم . -احمد شاملو

و در آخر ، او ماند و فنجان چایی که سرد شده بود ؛ حرف‌هایی که نگفته بود و در گلویش به بغضی سنگین و سربی تبدیل شده بودند ؛ انبوه نامه‌هایی که با شور و اشتیاق نوشته بود ، اما هیچ‌وقت جرئت فرستادنشان را نداشته بود ؛ و از همه‌چیز جانکاه‌تر . . . خاطراتی که هرگز قصد ترک کردن قلب و روحش را نداشتند . -تبسم

-