در میان تمام چیزهایی که از تو در خاطرم به یادگار مانده بود ، عجیب‌ترینشان چشم هایت بودند ؛ چشم های لعنتی که یادآور شیرین ترین اشتباه گذشته ام بودند . کاش می‌توانستم از یاد ببرم آن دو گوی افسونگر را ، اما مگر میتوان فراموش کرد که چطور آن آتش نهان زیر خاکستر چشمانت ، من و زندگی ام را سوزاند و به پوچی رساند ؟ دیدن آنان و یک نه ، صد دل باختن به تو ، بهایش بهای سنگین ترین قمار زندگی ام بود . ابروان سیاهت ، آن اثر هنری را قاب گرفته بودند و چشمانت . . امان از آنها ! گویی نقاشی زبردست ، بقیه تابلو هایش را به حال خود رها کرده بود و ساعت ها پای آن طرح زده تا این چنین شده باشد . آن مژگان بلند و پرپشت را سایبانی ساخته برای آن دو چشم خاکستری . بهرحال ، هر طور که شده ، من میخواستم آن اثر هنری را داشته باشم ؛ فقط و فقط برای خودم ، تا ساعت ها در خانه بنشینم و به آنها خیره شوم و در آن ژرفای شگرف غرق شوم . قمار سنگینی بود ؛ بهای آن چشم ها زندگی ام بود و من برای بهای آن قمار پر خاطره ، زندگی ام را دادم .
-تبسم
" To realize that all your life , and all your love ; all your hate , all your memory ; all your pain it was all the same thing . It was all the same dream ; a dream that you had inside a locked room ; a dream about being a person . And , like a lot of dreams , there's a monster at the end of it . "
-Rust Cohle