I like art, and by art I mean music, poetry, s , paintings, nature, the human body, love, literature. all of this is art to me. and art is the meaning of life.

I’m a chest of hidden sorrows, dark as the hollow night, I bear the weight in silence, though it crushes all my light. I can’t unbind these secrets, they cling with ghostly might— once chained, forever tethered, to shadows locked too tight.

isn't that the whole point? to be mad about something your soul deeply desires, to be obsessed and feel it entirely, that's how i want to live, that how I find a meaning in this empty life. that's how I keep myself from wanting desperately to die.

دروغ چرا خیلی وقته با هیچ‌کسی احساس صمیمیت نکردم. حتی وقتی فکر می‌کنم بالاخره یکی رو پیدا کردم که باهاش راحتم، آخرش می‌فهمم اون هیچ‌وقت منو اون‌جوری ندیده. انگار فقط یه آدم موقتی‌ام؛ یه سرگرمی، یه هم‌صحبت برای وقتایی که حوصله‌شون سر رفته، یه گزینه تا زمانی که گزینه بهتری براشون پیدا بشه. واقعیت اینه من هیچ‌وقت انتخابِ اولِ کسی نبودم. هیچ‌وقت خونه‌ی امنِ کسی نبودم. همیشه اون آدمی بودم که می‌شد راحت جاشو با یکی دیگه پر کرد؛ اون‌قدر قابلِ جایگزین که نبودنم هم حتی چیزی رو تو زندگی اطرافیانم عوض نکنه.

زندگیه دیگه والا چی بگم.

who am I without my empathy? who am I without this sensitive heart? who am I without nostalgia, fear, guilt, love, anxiety, daydreaming, choice, passion?