_

کاش دنیا طوری بود که هیچکس به کسی نیاز نداشت اونوقت آدما مطمئن میشدن کسی که سراغشون رو میگیره دوستشون داره نه کارشون .

_

کاش دنیا مثل دیواری بود که پشت داشت و می‌شد رفت پشت آن ایستاد. کاش دنیا در خروجی داشت که می‌شد از آن بیرون زد و رفت توی حیاط پشتی آن و دراز کشید و خوابید یا در بی خیالی محض دست‌ها را توی جیب گذاشت و سوت زد یا در تنهایی مطلق نشست و سیگار کشید و قهوه خورد. کاش می‌شد دنیا را، منظورم این است همه دنیا را، همه دنیا را با ستاره ها و کهکشان ها و آسمان ها و زمین هایش، مثل قالی لوله کرد و کنار گذاشت. ‌_مصطفی‌مستور

خیلی چندشه تو مهمونی همه باهم حرف میزنن بعد تو تک افتادی کلت تو گوشیه بعد هی میگن کلتو درآر از تو گوشی🙂😐

دو نفرو شيک و مجلسي ببوس و بزار كنار : يكي اوني كه پشت سرت حرف زد يكي اون احمقي كه حرفاشو باور كرد

الان اونجام که تو فیلم سوته دلان میگفت: "دلمون برات تنگ می‌شه، بهت عادت کرده بودیم... به اخمُ تَخمات، اولدرم بُلدُرمات، سگ محليات ! ولی گورِ پدرِ دلِ ما....دلِ تو شاد!"

مثلِ کسی که خانه‌اش ناامن است و می‌خواهد در کنارِ آن خانه‌ای امن بسازد، احتمالاً با مصالحِ خانه‌ی قدیمی. اما بدی‌اش این است که وسطِ ساختن توانایی‌اش تمام شود و حالا به جای خانه‌ای گرچه ناامن اما کامل، یک خانه‌ی نیمه‌ویران و یک خانه‌ی نیمه‌تمام دارد، یعنی هیچی ندارد. نتیجه‌اش دیوانگی است.

_

خیلی از مشکلات بعضیامون با رها کردن حل میشه. رها کردن رابطه بد، کار بد، محل زندگی بد و حتی رفقای بد، ولی از اونجا که ذاتمون بسوز و بساز یا مهندسه، فکر میکنیم که یا تحمل میکنیم یا درستش میکنیم ..!