_

زندگی حکایتی بی‌نظیر است، فقط بعضی از آدم‌ها متوجه نمی‌شوند که خودشان نویسنده‌ی این حکایت هستند ومی‌توانند آن را هر طور که می‌خواهند بنویسند. وقتی با دید باز و گسترده به مسائل بنگریم، فشارها، نگرانی‌ها، پیروزی‌ها، شکست‌ها، دیگر در نظرمان کوچک می‌شوند.

_

من اگر کافر و بی دین و خرابم ؛ به تو چه؟ من اگر مست می و شرب و شرابم ؛ به توچه؟ تو اگر مستعد نوحه و آهی٬ چه به من؟ من اگر عاشق سنتور و ربابم ؛ به تو چه؟ تو اگر غرق نمازی٬چه کسی گفت چرا؟ من اگر وقت اذان غرقه به خوابم ؛ به تو چه؟ تو اگر لایق الطاف خدایی٬ خوش باش. من اگر مستحق خشم و عتابم ؛به تو چه؟ گرچه دنیا سراب است به گفتار شما من به جِد طالب این کهنه سرابم ؛ به تو چه؟ تو اگر بوی عرق میدهی از فرط خلوص ! و من از رایحه ی مثل گلابم ؛ به تو چه؟ من اگر ریش٬ سه تیغ کرده ام از بهر ادب. و اگر مونس این ژیلت و آبم ؛ به تو چه؟ تو اگر جرعه خور باده کوثر هستی ! من اگر دُردکش باده ی نابم ؛ به تو چه؟ تو اگر طالب حوری بهشتی٬ خب باش ! من اگر طالب معشوق شبابم ؛ به تو چه؟ تو گر از ترس قیامت نکنی عیش عیان. من اگر فارغ از روز حسابم ؛ به تو چه؟

حالا‌جواب‌‌مقام‌معظم‌دلـبری :

.)

از فحش های مودبانه ی دخترا وقتی عصبین: -اوکی هر جور راحتی -مهم نیست دیگه ! -من با شما کاری ندارم -آها .. -شب بخیر(درهرتایمی‌ازروز) -اوکی بای -استکیر :) آخر هر پیام -خوش بگذره -مرسی

_