هر از گاهی حس میکنم یه قطعه پیانوی آروم و غمانگیز توی پسزمینهٔ زندگیم در حال پخش شدنه و راوی داستان داره میگه
«نمیدانست با زندگیاش چه کند. دست روی دست گذاشته بود و منتظر اتفاقی بزرگ بود تا زندگیاش را دگرگون کند، امّا هیچ اتفاق بزرگی در کار نبود. زندگی همین بود؛ بطالت»
بودن برخی میتواند مسبب انگیزهای برای ادامه دادن، جا نزدن و لحظه لحظه را زندگی کردن باشد :)!