تو خانه سالمندان با یه خانمی حرف میزدم که بهم گفت: «کاش مهربونیت به مرز حماقت نرسه مادر!» وقتی معنی جملشو ازش پرسیدم اینجوری تعریفش کرد؛ امیدوارم به آدمایی دریا ندی که فقط یه قطره از خودشونو بهت میدن! مهربونی از یه جایی به بعد دیگه مهربونی نیست حماقته! و میدونی کجای این داستان دردناکه؟! اینکه درس نمیگیری،اینکه اگه برگردی عقب بازم مهربونی میکنی،بازم دریا میدی،اره تو بازم میبخشی! با همون لبخندش ادامه داد؛ تو هیچوقت تغییر نمیکنی چون مهربونی یه رفتار نیست،یه سبک زندگیه... آدمِ مهربون هرچقدرم ضربه بخوره نمیتونه بد بشه، نمیتونه دلی رو بشکنه! مهربونی حسیه که متاسفانه هیچوقت تنهات نمیزاره! حتی اینجا،تو خانه سالمندان... - <شقايق‌شيرويه>

_

‏آدما میرن. اما قدمای رفتنشون برات میمونه. آدما میرن. اما حرفاشون تو مغزت دائما در حال یاد آوریه. آدما میرن. اما خاطره هاشون همه جا پا به پات میان. آدما میرن. اما عطرشونو همیشه برات میزارن. آدما میرن. اما با رفتنشون تو رو از اینی که هستی به یکی دیگه تبدیل میکنن.

_

‏پشت نقاب بزرگسالی همه‌ی ما، کودکی نیازمند عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی وجود داره.

_

چوب هری پاتر می خوام و جادوگر توی سیندرلا! بلیط هتل می خوام و یک هفته مرخصی! دیلر مافیارو می خوام و خونه خالی! ماسال می خوام، خودمو بندازم تو ابرا! ماشین آفرود می خوام، برم کمپ! برف ده سانتی می خوام که توش غیب شم! بچگی می خوام و استرس مشق های نوشته نشده! نارنگی می خوام، یه پلاستیک دو کیلویی! انار می خوام، با گلپر و نمک! کمپ وسط جنگل! یه اکیپ مثل سریال فرندزو می خوام و یه مسافرت پر عشق و حال! بلیط رفتن به مریخ رو می‌خوام، یه طرفه بی برگشت! هیجان می خوام، بانجی جامپینگ ۳۰ متری! یه تلسکوپ قوی تو یه زیر شیرونی! اونجایی رو می خوام که فیلترشکن نخواد! بغل می خوام، ازونا که انگار دو تا قلب داری! رسیدن می خوام، بعد از این همه دویدن! منبع:اندکی شاید آرامش

_