« سلام، ستارهی کوچیک من. زمان زیادی از نوشتهی قبلی میگذره ولی میدونی که من هیچوقت نوشتن رو واقعا فراموش نمیکنم.
روزهای پر مشغلهای هستن. درواقع راستش رو بخوای، پر مشغله و پر از دردسر. تازه دارم میفهمم چه مسیری رو اومدم و چه چیزهایی رو گذرونم.
زمانی بود که سعی داشتم از خودم فرار کنم. از خودم و چیزی که هستم، خودم و احساساتی که دارم، خودم و چیزایی که بهشون فکر میکنم..
خیلی سعی کردم فرار کنم. دفعات زیادی تلاش کردم محو بشم، حتی تو ذهن خودم. سعی کردم فرار کنم اما دوباره برگشت، دوباره و دوباره. هیچوقت نتونستم از دستش فرار کنم.
از دست خودم. سعی کردم از حل کردن مسائل فرار کنم چون میترسیدم اونا از من قوی تر باشن. ترسهایی که داشتم، احساساتی که داشتم و قدرتی که حس میکردم.
اما میدونی چی شد؟ نتونستم واقعا فرار کنم. برای یه بارم شده، ایستادم و وحشتی که داشتم رو پس زدم.
من هیچوقت نتونستم از دست خودم فرار کنم، ستاره. هیچکس نمیتونه از خودش فرار کنه. تمام راه حلها غیر واقعی هستن. تا وقتی تو نترسی، هیچچیز نمیتونه بهت کمک کنه.
اینو فراموش نکن، فرار همیشه راه حل نیست. تو قویتر از ترسهات هستی. »
-آریا
