کسی که به یک قدرت لایزال متکی است، هرگز درمانده نمی شود.
کسی که محبوبی را با همه ی وجود دوست می دارد، میپرستد و ستایش می کند هرگز انگیزه اش را برای ادامه ی حیات، از دست نمی دهد.
کسی که محبت پروردگار را به خویش درک می کند و خود را هر لحظه مورد لطف و عنایت و رحمت میبیند به پوچی نمی رسد.
کسی که قادر متعال را مدام بر کردار و گفتار و پندار خویش، شاهد و ناظر میشمرد، مرتکب خلاف نمیشود و پای در مسیر انحراف نمی گذارد.
کسی که دستش را به دست پرورنده ی بی همانند خویش، سپرده است، هرگز گم نمیشود، سرگردانی نمیکشد و سر از ناکجا آباد در نمی آورد.
.سید مهدی شجاعی
داشتم با خودم فکر میکردم وقتی کلمه ی ایران رو میشنوم یاد چی میافتم:)
و خب از بس دبیر ادبیات مون شاهنامه رو برامون خوشگل تعریف کرده که احساس میکنم ایران با شاهنامه پیوند ناگسستنی داره