بیزارم از خودم و دنیایی که برای خود ساخته ام

میدونی امشب رفتم تئاتر از روم روایت کرد تا شهادت امام حسن عسکری اما مکانش، فقط مکانش با مکان اون تئاتری که هر سال برای فاطمیه اجرا میکنن یکی بود و صحنه همون بود و پرده همون بود و مسجد همون بود و خونه همون بود و در ... و در همون بود گهواره همون بود فرشتگان همان بچه ها بودند با همان لباس ها که می‌گشتند به دور شبه قنداقه ای و گل می‌ریختند و شادی و ... اما فاطمیه یجور دیگه اجرا می‌شد گهواره رو بر می‌داشتند و دور گهواره میچرخیدند و گهواره رو تشییع می‌کردند و ... مولا جانم من انقدر کوچک و بی ارزشم که شرم میکنم آمادنت را برای سامان یافتن خودم بخواهم به خاطر اون کودک که متولد نشده شهید شد بیا

رنج ها را نمی‌توان کوچک کرد باید خودمان را بزرگ کنیم

رها میکنم و به تو می‌سپارم آنچه می‌دانم و می‌دانی و می‌خواهم و می‌دانی و می‌جویم و می‌دانی

برای هدیه ی ذره ای حال خوب:) ۱۱/۳۰

لطفا از من نخواهید که در اندک زمانی، زیبا جمله ای بنویسم که نتیجه اش می‌شود همین که میبینید

بیزارم از این حس

:)

بماند اینجا به یادگار...

تصمیم گرفته ام اندکی آن باشم که هستم

باید خودمون حال خوب رو داشته باشیم تا بتونیم به دیگران هدیه اش کنیم