دوباره تلگرامم رو راه انداختم و باز با کانال تک نفره ی خودم مواجه شدم و حالا خوندن نوشته هایی که نوشتن شون حالم رو خوب نکرده بود:)

امروز تصمیم گرفتم خودم پشت چرخ خیاطی بشینم و ادامه ی کارم رو انجام بدم در بین نخ پاره کردن های چرخ و تلاش برای ادامه ی دوخت به آخرین باری که پشت چرخ خیاطی نشسته بودم فکر میکردم همون روزی که بین صدای چرخ و بالا و پایین رفتن سوزن مامانم بهم پیشنهاد داد جایی زندگی کنم که الان دارم زندگی میکنم هنوز میتونم احساسات فاطمه ی سه سال پیش رو از نزدیک لمس کنم آشفته بودم و سعی می‌کردم آشفتگی ام توی چهره و کلماتم نمایان نشه ذهنم پر شده بود از کمبود هایی که قرار بود دور از مامانم تجربه شون کنم و یکیشون این بود که دیگه چه کسی قراره بهم کار با چرخ خیاطی رو یاد بده؟

در شناسنامه ام نوشته اند که من در ماه تو هست شدم درست در ۲۱ محرم ۱۴۳۰ اما نه فقط هفده سال پیش بلکه هرسال من دوباره در محرمت هست میشوم اگر ماه تو و گریه برای تو نبود دیگر چه دلیلی وجود داشت برای اثبات هست بودنم؟ من هستی ام را به تو مدیونم ای همه هستی جهان هست شدنم مبارک:)

چایی تولدم:)

و باز تپش قلب؟

نوجوانی انگار زمانیست که هرچه در درونت داری را روی میز میریزی و دوباره سعی میکنی که همان جوری که بود بچینی اما نمیشود شکل قطعه های وجودت تغییر کرده و دیگر با هم چفت نمیشوند خیلی از قطعه ها را کنار می‌گذاری و خیلی ها را سعی میکنی با هم در غالب وجودت بچپانی اما باز یک جای خالی می ماند تکیه گاه میگردی میگردی میگردی هیچ چیز را نمی‌توانی در آن قسمت خالی جا دهی بین چیز های باقی مانده چند جمله پیدا میکنی که از کودکی درونت نهادینه سازی شده اما تا به حال معنایش را درک نکردی: خدا هست خدا بزرگ است خدا قوی است خدا مهربان است با این جملات ور می‌روی و میفهمی که دقیقا همین جملاتند که قسمت های خالی وجودت را پر می‌کنند و برای تو آرامش به ارمغان می‌آورند امنیت یعنی آغوش خدا