غروب جمعه ی دلگیر...

متاسفانه عادت کردم که شب ها به جای این که خوابم ببره از شدت خستگی غش کنم علاوه بر این که وقتی به شدت خسته نیستم خوابم نمیبره ، از این که توی رخت خواب بیکار دراز بکشم تا خوابم ببره زجر میکشم احساس میکنم در حق بدنم ظلم روا داشته ام که اینجوری شده به شدت دوست دارم که به حالت عادی برگرده

اگر ترس از تموم شدن اینترنت نتونست منو از گوشی دور کنه اقامت در مکانی که آنتن دهی خیلی داغونی داره حتما میتونه:/

روضه نصیبم نمیشه؟ باشه خودم برای خودم روضه ی بی بی جانم رو میخونم...

توی بعضی از جمع ها پیش بعضی از آدما فقط باید سکوت کرد و مثل کسی زندگی کرد که نمی‌فهمه اطرافش چی میگن چی فکر میکنن و چه رفتاری دارن سکوت سازش بی تفاوتی به فکر کسی نبودن و گرم نبودن چیز هاییه که در این جور مواقع باید یاد گرفت و به بهترین شکل انجام داد

تکه ای زیبا از اذن دخول شاه

داستان زندگی هم مثل یه سفره باید مراقبت کنی آدم های خوش سفر توی سفر زندگیت همراهیت کنن. دیگه نگم برات از وقتی که رفیق فابریکت بد سفر باشه🤦🏼‍♀ از دنیا سیر میشی... #ارسالی

از اون دسته آدم هایی هستم که در جواب پیام کوتاه متن بلند می‌نويسند برا همین وقتی برات پیام بلند مینویسم توقع ندارم جواب کوتاه بدی:/

هم اکنون نیازمند پلی شدن سرود قدمگاه

و امروز نیز نصیب من از ضریحش تنها نگاه شد...

نیازمندم برای خودم یادآوری کنم که هر کس قلم مختص خودش رو داره و تفاوت در نوع نوشتن دلیل بر این نمیشه که قلم خودت رو دوست نداشته باشی و ازش ایراد بگیری و سعی کنی تغیرش بدی