از اون دسته آدم هایی هستم که در جواب پیام کوتاه متن بلند مینويسند
برا همین وقتی برات پیام بلند مینویسم توقع ندارم جواب کوتاه بدی:/
نیازمندم برای خودم یادآوری کنم که هر کس قلم مختص خودش رو داره و تفاوت در نوع نوشتن دلیل بر این نمیشه که قلم خودت رو دوست نداشته باشی و ازش ایراد بگیری و سعی کنی تغیرش بدی
وای این نقطه از خونه الان که راحت میتونم جابجا بشم آنتن میده ولی شب ها که نیازمند آنتن دهی هستم و نمیتونم از جام بلند شم آنتن نمیده
وای شانس:////
یکی از راه های جالب برای خودشناسی اینه که احساساتت رو از هم تفکیک کنی
توی درونت بگردی و ببینی در لحظه این چه احساسی هست که داری
این احساس تا چه مقدار لازمه
و توی اون شرایطی که هستی وجودش خوبه یا نه
و البته چطور باید کنترلش کنی
فکر کردن به این چیزا میتونه کمکت کنه که حواست به درونت باشه و به نظرم میتونه در قدم های اول خودشناسی مفید باشه و به ذهن و روانت آرامش و ثبات ببخشه
و امروز چهارمین روزی ست که قرار رفتن مان برای فرداست
اما هنوز فردایی که قرار است برگردیم نرسیده و در مشهد فردا ها را به شب میرسانیم
این حجم از برنامه ریزی خانواده من قابل تامل و نیازمند اصلاح است:/
پ.ن: هم اکنون شاهد حذف شدن پیام ها ی قبلی هستیم...
یکی از زیبایی های هنرمند بودن (البته به نظرم هنرمند نیستم و تنها چند تا از هنر ها رو امتحان کردم) اینه که اطرافیانت چند وقت یک بار همچین عکس ها یا فیلم هایی رو برات میفرستن و میگن با دیدنش به یادت افتادم:)
پ.ن: این سه عکس از طرف سه شخص متفاوت ارسال شده
این که هر کدوم عکس یک هنر متفاوت رو فرستادن جالبه:)