بخشی از کتابِ«خون دلی که لعل شد»حاوی خاطرات سید علی خامنهای :
من نسبت به کودکان و زنان حسّاسیّت خاصی دارم.هیچگاه نمیتوانم کمترین آسیب و اهانتی را به یک کودک یا یک زن تحمّل کنم.بارها به دوستانم گفتهام من برای قضاوت میان یک زن و مرد،مناسب نیستم؛زیراحتماً از زن جانبداری میکنم!
و همینطور در مورد کودکان؛ من حتّی طاقت این را هم ندارم که در فیلم ببینم کودکی دچار مصیبت میشود.
یادش بخیر
۹ اسفند یه مشت منگل رفتن بیرون هلهله کردن و کل کشیدن .
بعد اون شب نه تنها عمو ترامپشون سوراخ شد بلکه خودشونم تا الان جرعت نکردن بیان بیرون غلطی بکنن.
تا ابد از اینا به عنوان ترسو ترین و رذل ترین اپوزیسیون تاریخ میشه یاد کرد .
البته اگر یادی ازشون بمونه
مثل «خامنهای» شدن خیلی سخته
چندروزه دارم به تک تک ابعاد زندگیش فکرمیکنم
کسی روسراغ دارید
در نوجوونی مبارز بوده باشه
همکاسه ی تربیت شدگان مکتب آیت الله قاضی باشه
علمِ بیکران و عشقِ سرشار،به مردم،کتابها، سیاست ومسائل جهان داشته باشه؟
همزمان به معنویت پیچیدهای هم رسیده باشه؟
(:مینو