ما را بی سلاح به میدانِ جنگ بردند؛
اما این دشمن بود که گریخت
آنجا بود که فهمیدیم سلاح ما، ترس دشمن از جان برکف بودن و شجاعت ماست .
به کیشِ خویشتن سفر کردم.
خلاءای را دیدم که وحشیانه دَهر پندارِ این جانب در بر گرفته بود، منِ دگری غافل از چیستیِ آن با دستانی شرمگین از فرط غفلت بر خلاء چنگ میزد، شیوهای که سر انگشتش به خون خویش زینت گشته بود. آنچنان که ساقی، میِ لعل را مست و پریشان در آغوش میگیرد.
آری، خود فدای خود کردم،
تا که چنگِ دیوانِ من رساتر بنوازد.
#تارا