من دخترِ شیرین سخنِ دوره‌ی قاجار.. تو پُستِ مدرنی و مضامین دل‌آزار..

من اهلِ دل و چایِ هِل و لعلِ نگارم.. تو اهلِ شب و شعرِ سپید و لبِ سیگار..

_

:)

غروبِ قشنگ.. :)

:)))

-ما‌ را جز‌ خیالی‌ آرام ،‌ طلبی‌ نیست‌ ز‌‌ دنیا ..'!

_

عادت دارم به تنهایی، به سکوت، به دور بودن. با این‌حال گاهی عجیب دلم می‌خواهد برای کسی به‌طور خاصی مهم و ارزشمند باشم، طوری که یکی از دغدغه‌های زندگی‌اش، لبخند زدنِ من باشد.

جز حرفِ تو هر حرف شده حرفِ اضافه، بی‌حوصله‌ام بی‌تو... همین‌قدر کلافه.. من در ته فنجان و کفِ دست پیِ تو‌، برگرد که خود را نسپارم به خرافه.. آواره‌ی یک شهر شدم کوچه‌به‌کوچه، از دوریِ تو، تلخ شدم کافه به کافه.. هر شب وسطِ خواب و خیال و غمِ دوری، هی موی تو را بافته‌ام بافه به بافه.. برگرد تو ای صبحِ سپید از پسِ ظلمت، تا روی تنِ من نکشیدند ملافه...