_

عادت دارم به تنهایی، به سکوت، به دور بودن. با این‌حال گاهی عجیب دلم می‌خواهد برای کسی به‌طور خاصی مهم و ارزشمند باشم، طوری که یکی از دغدغه‌های زندگی‌اش، لبخند زدنِ من باشد.

جز حرفِ تو هر حرف شده حرفِ اضافه، بی‌حوصله‌ام بی‌تو... همین‌قدر کلافه.. من در ته فنجان و کفِ دست پیِ تو‌، برگرد که خود را نسپارم به خرافه.. آواره‌ی یک شهر شدم کوچه‌به‌کوچه، از دوریِ تو، تلخ شدم کافه به کافه.. هر شب وسطِ خواب و خیال و غمِ دوری، هی موی تو را بافته‌ام بافه به بافه.. برگرد تو ای صبحِ سپید از پسِ ظلمت، تا روی تنِ من نکشیدند ملافه...

شعرِ نو وُ سپید وُ رباعی به جای خود اما جهان، بدونِ غزل‌ها قشنگ نیست...!

ای‌رویایم..؛ :)

گاهی اون چیزی که ازش می‌ترسی اگه اتفاق بیفته، ضررش کمتر از آسیبیه که تو با فکر کردن و ترسیدن ازش در درون خودت به خودت میزنی.

پاییز شد ك خاطره‌ها دوره‌ام کنند ، فصل خزان، محاکمه‌یِ دوره‌گرد‌هاست :)

زد ؛ اگر کسی درِ خانه‌ات ، دلِ ماست ؛ کرده بـَھانه‌ات ...".🤍(:

😅..!:)

سی و شش درصدِ چشمانِ تو جنسش عسل است ؛ مابقی قهوه و فنجان و شراب و غزل است ..

_