جز حرفِ تو هر حرف شده حرفِ اضافه، بی‌حوصله‌ام بی‌تو... همین‌قدر کلافه.. من در ته فنجان و کفِ دست پیِ تو‌، برگرد که خود را نسپارم به خرافه.. آواره‌ی یک شهر شدم کوچه‌به‌کوچه، از دوریِ تو، تلخ شدم کافه به کافه.. هر شب وسطِ خواب و خیال و غمِ دوری، هی موی تو را بافته‌ام بافه به بافه.. برگرد تو ای صبحِ سپید از پسِ ظلمت، تا روی تنِ من نکشیدند ملافه...

شعرِ نو وُ سپید وُ رباعی به جای خود اما جهان، بدونِ غزل‌ها قشنگ نیست...!

ای‌رویایم..؛ :)

گاهی اون چیزی که ازش می‌ترسی اگه اتفاق بیفته، ضررش کمتر از آسیبیه که تو با فکر کردن و ترسیدن ازش در درون خودت به خودت میزنی.

پاییز شد ك خاطره‌ها دوره‌ام کنند ، فصل خزان، محاکمه‌یِ دوره‌گرد‌هاست :)

زد ؛ اگر کسی درِ خانه‌ات ، دلِ ماست ؛ کرده بـَھانه‌ات ...".🤍(:

😅..!:)

سی و شش درصدِ چشمانِ تو جنسش عسل است ؛ مابقی قهوه و فنجان و شراب و غزل است ..

_

در زمین جایی ندارم آرزویم مردن است.. آسمان نشنیده می گیرد دعایم را هنوز..

یه دردایی هست که همش مالِ خودته، نه میشه جایی نوشت نه به کسی گفت اینا میشه فکر و خیال ، تهش میشه موی سفید .