_

در زمین جایی ندارم آرزویم مردن است.. آسمان نشنیده می گیرد دعایم را هنوز..

یه دردایی هست که همش مالِ خودته، نه میشه جایی نوشت نه به کسی گفت اینا میشه فکر و خیال ، تهش میشه موی سفید .

_

‏انقد بی‌حوصلم که دلم میخواد از کنار خودم پاشم برم بیرون و خودمو تنها بذارم...

پنهان کردن دردا از خود دردا دردش بیشتره :))

ما یار ندیده ، تبِ معشوق کشیدیم...

یه سری فکرا، خیلی بهتر از کافئین و قهوه بیدار نگهت میداره...

از یه جایی به بعد دیگه عادت میکنی..

دلم میخواهد آرام بگیرم ، غوغای درونم بالاخره ساکت شود . مثل نیمه شبی پاییزی ‌.. جایی که حتی ماشین ها هم رفت و آمد ندارند.. جایی که صدای نفس های پیاپی و خسته‌ام تنها آوازه شهر باشد .. روحم ، چشمهایم ، تک تک اعضای بدنم خسته شدند و میل پایان دارند ؛ ولی همچنان قلبم در حال تپیدن است ..گویی که هیچگاه خسته نمی‌شود.. میدانم روزی در تنهایی و سکوت جایی که کمترین اهمیت هم ندارم همچنان که خودم ، خودم را در آغوش گرفته‌ام با آرامش دردناکی جان می‌سپارم.. گمان می‌کنم حتی چشم های آسمان هم بر من نمیبارند :))

شانه‌ات را دیر آوردی، سرم را باد برد...🍂