‏انقد بی‌حوصلم که دلم میخواد از کنار خودم پاشم برم بیرون و خودمو تنها بذارم...

پنهان کردن دردا از خود دردا دردش بیشتره :))

ما یار ندیده ، تبِ معشوق کشیدیم...

یه سری فکرا، خیلی بهتر از کافئین و قهوه بیدار نگهت میداره...

از یه جایی به بعد دیگه عادت میکنی..

دلم میخواهد آرام بگیرم ، غوغای درونم بالاخره ساکت شود . مثل نیمه شبی پاییزی ‌.. جایی که حتی ماشین ها هم رفت و آمد ندارند.. جایی که صدای نفس های پیاپی و خسته‌ام تنها آوازه شهر باشد .. روحم ، چشمهایم ، تک تک اعضای بدنم خسته شدند و میل پایان دارند ؛ ولی همچنان قلبم در حال تپیدن است ..گویی که هیچگاه خسته نمی‌شود.. میدانم روزی در تنهایی و سکوت جایی که کمترین اهمیت هم ندارم همچنان که خودم ، خودم را در آغوش گرفته‌ام با آرامش دردناکی جان می‌سپارم.. گمان می‌کنم حتی چشم های آسمان هم بر من نمیبارند :))

شانه‌ات را دیر آوردی، سرم را باد برد...🍂

تا الان دووم آوردم.. بعدشم دووم میارم.. ولی دلم میخواست معنای زندگی یه چیزی فراتر از دووم آوردن بود!.

:)..!

خاطرم را الفتی با اهل عالم نیست نیست، کز جهانی دیگرند و از جهانی دیگرم . .

من تنهایی بزرگ شدم، تنهایی پای همچی وایسادم، تنهایی زخمامو بستم و تنهایی دردامو تحمل کردم، اینا رو می‌گم که بدونی نه می‌شه منو تنها گذاشت، نه می‌شه از این تنها تر کرد.

خودم تنها، تنها دلم..