نه قدرِ مهر، نه رسم وفا، نه حق نمک گلایه نیست؛ ولی بد زمانه‌ ای شده است..

بوی عطر چای هِل دار و کمی نان و پنیر.. زندگی یعنی همین، لذت ببر سختش نگیر..

حالت خوبه؟

با خلق مرا نیست دگر هیچ قراری... من بنده‌ی کُنجِ غمِ تنهاییِ خویشم...!

زِ خود هر چند بگریزم... همان در بندِ خود باشم...!

چشمت به چشمِ ما و دلت پیش دیگری است.. جای گلایه نیست! که این رسم دلبری است.. هر کس گذشت از نظرت، در دلت نشست.. تنها گناه آینه‌ها زودباوری است! مهرت به خلق بیشتر از جُور بر من است.. سهم برابر همگان، نابرابری است.. دشنام یا دعای تو در حق من یکی است.. ای آفتاب، هر چه کنی ذره‌پروری است! ساحل جواب سرزنش موج را نداد، گاهی فقط سکوت، سزای سبک‌سری است..

کسی که تنهایی را انتخاب کرده است...

من مجبور بودم...

گاهی سکوت مرگبار ترین صداست:)

چقدر عادی شده این زندگی ، نه سختی ها درد داره ، نه خوشی ها لذت!..

الان یه مودیم که انگاری هیچی برام باحال نیست ، حوصله هیچکی رو هم ندارم ، فقط دلم میخواد بخوابم چند روز:)!..

بزرگ که میشی، کم‌کم میفهمی خیلی از دردها دوا و درمون ندارن و خیلی از مشکلات هم راه‌حل ندارن. یاد میگیری خیلی وقت‌ها به جای درمون و راه‌حل قطعی، باید فقط سعی کنی با مشکلاتت کنار بیای و بپذیریشون.