شب دوباره همانیم؛..

یه بزرگی میگفت: «آدم ممکنه شادیشو به خیلیا بگه، ولی غم نه! غمِ آدم محرم میخواد..»

الان جایی که باید خیلی چیزا رو تجربه کنم نشستم و زانوی غم بغل گرفتم.. دست خودمم نیستا ولی انگار روح یه دختر ۱۷ ساله ندارم روح یه پیرزن ناامید ۹۰ ساله رو دارم که همش چشم انتظار مرگه

تبدیل به آدمی بشید که به موقعش احساسیه! و به موقعش منطقش حرف اولو میزنه! کسی که به اندازه به آدمای درست توجه میکنه و از هیشکی توقعی نداره، آدمی که هر چیز الکی یا هر‌کسی نمیتونه ناراحتش کنه، یه آدم که هدف داره، رو پای خودش وایساده و قوی جلو میره.

_🖤

افسردگی مثل این میمونه که میدونی داره دیرت میشه، ولی نمیتونی از جات بلند شی...

از بزرگ شدن میترسم! آدم وقتی بزرگ میشه دیگه چیزای کوچیکی که قبلن باهاشون خوشحال میشده براش جذابیت ندارن.. آدم وقتی بزرگ میشه غماشم باهاش بزرگ میشه و از اون‌طرف خوشحالی‌های کوچیکش، کوچیک‌و کوچیکتر میشه تا محو شه. آدم وقتی بزرگ میشه خوشحالیو گم میکنه... :)

_

ساکت که می‌مونی می‌گذراند به حساب جواب نداشتنت... عمرا بفهمند داری جون میکنی تا حرمت ها رو نگه داری!. :)

باور کن آن‌که سکوت کرده، غمگین‌تر از کسی است که گریه می‌کند.

درگیری مـــغــ🧠ــزم و قــلـــ🫀ــبــم نصف شبی...