💠 صدایی آشنا؛ خاطرهای دور
از نزدیکترین خیابان، خودم را به میدان میرسانم.
طنین صدایی سراسر میدان را پر کرده و بلند میخواند: «صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت».
تُنِ صدایش ذهنم را راهیِ خاطراتی دور میکند.
رمضانِ ۱۳۹۷، روز عید فطر، ساعت ۶ صبح.
روی صندلی تکنفرهی اتوبوس نشستهام و هندزفریام را در گوشم جابهجا میکنم. صدای راننده را میشنوم که خطاب به شاگردش میگوید: «ایشالا اگه ترافیک روون باشه، تا نیم ساعت دیگه میرسیم مصلی.»
از دور، گلدستههای زیبای مصلی و گنبد باشکوهش به چشم میخورند. بار اولم نیست به مصلی میروم. اما اینبار یک فرق بزرگ دارد؛ نماز عید فطر امسالم را به امامت امام خامنهای میخوانم.
جمعیتی که در اطراف و داخل حیاط دیده میشود، فراتر از حد تصور است. سر را بچرخانی، همراهت را بین شلوغی گم میکنی. شوخی نیست که؛ نماز عید با امامت آقا!
بدون اینکه به کسی تنه بزنم، از لابهلای جمعیت خودم را به صفهای اول میرسانم. دقیقاً همان جا که میلهای برای جداکردن مسئولین از مردم قرار داده شده، در ردیف دوم، بین دو خانم غریبه مینشینم.
مداح با صدایی رسا شعر میخواند:
«دوستان صدق و صفای دهه شصت چه شد؟
راستی حال و هوای دهه شصت چه شد؟
آن مدیرانِ جوانی که جهادی بودند
بیتکلف از همین مردم عادی بودند
شور آن شعله مگویید، فراموش شده
اختلاس آمده، اخلاص فراموش شده»
ابیات طولانی است. مردم در جوابِ کلمات پرمعنای شعر، اللهاکبر سر میدهند و مداح را با فرستادن صلوات تشویق میکنند.
شک دارم که خودش باشد. از خانمی که کنارم نشسته، میپرسم: «ببخشید خانم، مداح آقای مطیعیان؟!» جواب میدهد: «اره، خود خودشه. ببین چه خوب حرف میزنه، آدم به وجد میاد.» بدون اغراق، آدم به وجد میآید.
از بیتهای آخر که آقای مداح میخواند، همین یک بیت را به یاد میآورم:
«ای نشسته صف اول، به عدالت برخیز
مانده بر شانهی تو بار امانت، برخیز»
تریبون نیمساعتی در اختیار آقای مطیعی است. در آخر، با ذکر صلوات، جایگاه را ترک میکند.
چشمانتظارم، چشمانتظارِ لحظهی دیدار، لحظهشماری میکنم این ثانیههایِ فلجشده را.
قبل از ورود رهبر به جایگاه، شعارهایی را با تمام قدرت، همصدا با همه، در مشتم گره کرده و به آسمان پرتاب میکنم:
«ما همه سرباز توایم، خامنهای، گوش به فرمان توایم، خامنهای»
«ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند»
تن و جانم همه چشماند و به جایگاه خیره شدهام.
اشکهایم جاری است و سَدی پردهوار در مقابل چشمهایم دیوار میشود. با دستم کنارشان میزنم، اما افاقه نمیکند. آنها را به حال خودشان رها میکنم.
مردی از تبار نور وارد میشود. همه ناخودآگاه از جا برمیخیزند و یکصدا اللهاکبر میگویند.
مصلی از شور سرشار است، آسمان از همیشه آبیتر است و مردم از عشق لبریز شدهاند.
قابی از حضور آقا مقابل چشمهایم ظاهر میشود. چهرهای نورانی، قامتی استوار و تجلیای از روشنایی.
کاش زمان در همان مکان و لحظه متوقف میشد.
او ایستاده و با تکان دادن دستش، دل پرآشوب جمعیت را آرام میکند.
دست دیگرش را روی اسلحهای قرار داده که نشان از قدرتمندیِ ایران و اسلام است.
آنقدر محو تماشا شدهام که گذر زمان و تابش نور مستقیم آفتاب را احساس نمیکنم.
خطبهها تمام میشوند و زمان، زمانِ اقامهی نماز است.
همان که سالها در دلم آرزویش را داشتم.
کلمه به کلمه بندگی را در طبق اخلاص، روانهی آسمانها میکنیم.
«اللهم اهل الکبریای و العظمه و...»
آن سال، عیدی من دیدار رهبر و خواندن نمازی به امامت ایشان بود.
به خودم میآیم؛ نزدیکی میدان، به دیواری آجری تکیه دادهام. دستم را محض ادب روی سینهام میگذارم و حمدی نثار روح امام شهید میکنم.
شبی که قرار است آقای مطیعی مهمان شهر ما باشد، میزبانِ خاطرات دورافتادهی من میشود.
نفستان گرم، آقای مداح.
✍زینب کرمییگانه
12آبان1405
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | #غزه ...
« تو کز محنت دیگران بیغمی
نشایـــد که نامت نهنـــد آدمی »
✍🏻 اثر امید کردی
تولید شده در مجمع طراحان گرافیک
استان لرستان: سما
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
26M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎥 ببینید | #نماهنگ
✨ ﴿ راز آفرینش ﴾
💔 جانِ سهتا اِمام را به لَب رِساندهای، مَرو
تَوَجُّهی نِمیکُنی، چِرا به اِلْتِماسها؟
🥀 بُرو، وَلی حَلال کُن؛ جَهان مُزاحِمِ تو شُد
بِه دَرکِ تو نِمیرِسَد، شُعورِ آسوپاسها
🎙️ با صدای امین معصومی
✍️ شاعر: کاظم بهمنی
🖤🏴 شهادت جانسوز و مظلومانه حضرت فاطمهزهرا(س) تسلیت باد.
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
حوزه هنری لرستان
💠خوراکِ نفس
از شب قبلش، همسر میگفت فرداشب را برویم انقلاب. قرار بود شهید گمنام بیاورند.
راستش دیگر حس انقلاب رفتن ندارم. سر چهارراه انگار مفیدترم. ترجیح شخصیام شده پرچمگردانی تو یک جای خلوت، تا ایستادن بین خیل جمعیت. و اگر اصل بر حضور است که است، انتخابم اینجاست.
دور از اخلاص است، اما «آدم» است و «هوای» نفس. اینکه گاهی بازخوردی هم میگیری، (همین بوق خداقوت و دستهایی که بلند میشوند) احتمالاً بیتاثیر نیست توی این رجحان؛ و اینکه نقشت را هم حس میکنی.
اوایل دانشجویی توی بروجرد، پز فلان هیئت پرجمعیت اینجا را میدادم. اما بعد خودم حل شدم توی تکثر هیئتهای کوچکی که کل سال، میتوانستی کوچه به کوچه پیدایشان کنی. آنها که مستمع و بانی و منبری به اسم هم را میشناختند و هرکدام مداح و چاییریز و کفش جفتکن و سفره پهنکن خودشان را داشتند. هیئتهای پرنقش! و «نقش» انگار جاذب و حلال آدمهاست. و «بازخورد»، خوراک نفسشان. گفتم که دور از اخلاص است، اما کو تا اخلاص. فعلاً همین که بهانهای هر شب، از کنار بخاری بلندت کند، لباس بهت بپوشاند و بکشاندت کف خیابان، کافی است.
قبول نکردم. باز گفت شهید! گفتم قسمت باشد میآید همین جا.
سرد بود. سردترین شب سال. و شلوغتر از شبهای به ظاهر گرمتر قبل. حساب و کتابها اینجا منطق ندارد!
مردها پرچم تکان میدادیم و زنها، پانزدهبیست نفری، نشسته بودند روی سکو و زمین. یک بخاری هیزمی هم گذاشته بودند وسطشان؛ دودش بیشتر از گرماش.
یک ربع بعد مردها جمع شدند جلوی موکب به سینهزنی. ۲ نفر خواندند؛ لری. دوباره رفتیم سراغ پست پرچم. ۲۰۶ سفیدی رد شد. خانمی با پوشش معمولی. موها کمی بیرون و عینکی. دست بلند کرد و خداقوت گفت. خوراک نفس! با اثر یا شیرینی مضاعف. البته اینکه «دل، متعلق به این جبهه است؛ جان، دلباختهی به این اهداف و آرمانهاست.» خوشحالترت میکند.
آمبولانسی رد شد. از ظاهر دهه شصتیاش و نفر صندلی شاگردش، فهمیدم شهید میبرد. توی دلم گفتم خب میماندی تا مردم زیارتی کنند!
پنجشش دقیقه نشده، برگشت. چرا و چطور، انگار به دلش افتاده بود برگردد. ایستاد؛ در را باز کردند و تابوت را کمی بیرون کشیدند. خانمها خیز گرفتند و آمدند سراغ تابوت. دست و تسبیح و پرچم، میرفت برای تبرک.
همسر هم آمد؛ با چشم تر. از هولش، زینب را جا گذاشته بود. چشمم زینب را بین جمعیت دید. میگفت مامانم کجاست.
شب فاطیمه و شهید گمنام و زینبی سه ساله دنبال مادرش!
جلو رفتم. دستی به تابوت کشیدم و به صورتم.
آمبولانس شهید را برد. زنها خیز گرفتهبودند برای چه؟ و تبرک جستیم به که؟ برای آن و به آن که برای ایفای نقشش، پا گذاشته بود روی نفسش.
انگار «همه اجرها در گمنامی است.»
و «من کان للَّه کان اللَّه له».
🔹امین ماکیانی
21آبان1405/ شبی که شهید آوردند
#بعثت_خون
#میدان_خیابان
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | شماره یک ایران و حالا شماره یک آسیا!
به بهانه کسب عنوان بهترین بازیکن سال آسیا
توسط علیرضا بیرانوند
از دیار قهرمان پرور لرستان ...
طراح: امید کردی
تبریک به مردم شریف ایران مخصوصا لر تباران...
تولید شده در مجمع طراحان گرافیک
استان لرستان: سما
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | شماره یک آسیا!
به بهانه کسب عنوان بهترین بازیکن سال آسیا
توسط علیرضا بیرانوند
از دیار قهرمان پرور لرستان ...
طراح: مریم علیزاده
تبریک به مردم شریف ایران مخصوصا لر تباران...
تولید شده در مجمع طراحان گرافیک
استان لرستان: سما
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | برنده از دل تمام سختی ها!
به بهانه کسب عنوان بهترین بازیکن سال آسیا
توسط علیرضا بیرانوند با سرگذشت سخت زندگی
از دیار قهرمان پرور لرستان ...
طراح: امید کردی
تبریک به خودش و مردم شریف ایران مخصوصا لر تباران...
تولید شده در مجمع طراحان گرافیک
استان لرستان: سما
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | از قلب زاگرس تا بام آسیا برای ایران
به بهانه کسب عنوان بهترین بازیکن سال آسیا
توسط علیرضا بیرانوند
از دیار قهرمان پرور لرستان ...
طراح: مریم علیزاده
تبریک به مردم شریف ایران مخصوصا لر تباران...
تولید شده در مجمع طراحان گرافیک
استان لرستان: سما
📥 اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir