حوزه هنری لرستان
💠خوراکِ نفس
از شب قبلش، همسر میگفت فرداشب را برویم انقلاب. قرار بود شهید گمنام بیاورند.
راستش دیگر حس انقلاب رفتن ندارم. سر چهارراه انگار مفیدترم. ترجیح شخصیام شده پرچمگردانی تو یک جای خلوت، تا ایستادن بین خیل جمعیت. و اگر اصل بر حضور است که است، انتخابم اینجاست.
دور از اخلاص است، اما «آدم» است و «هوای» نفس. اینکه گاهی بازخوردی هم میگیری، (همین بوق خداقوت و دستهایی که بلند میشوند) احتمالاً بیتاثیر نیست توی این رجحان؛ و اینکه نقشت را هم حس میکنی.
اوایل دانشجویی توی بروجرد، پز فلان هیئت پرجمعیت اینجا را میدادم. اما بعد خودم حل شدم توی تکثر هیئتهای کوچکی که کل سال، میتوانستی کوچه به کوچه پیدایشان کنی. آنها که مستمع و بانی و منبری به اسم هم را میشناختند و هرکدام مداح و چاییریز و کفش جفتکن و سفره پهنکن خودشان را داشتند. هیئتهای پرنقش! و «نقش» انگار جاذب و حلال آدمهاست. و «بازخورد»، خوراک نفسشان. گفتم که دور از اخلاص است، اما کو تا اخلاص. فعلاً همین که بهانهای هر شب، از کنار بخاری بلندت کند، لباس بهت بپوشاند و بکشاندت کف خیابان، کافی است.
قبول نکردم. باز گفت شهید! گفتم قسمت باشد میآید همین جا.
سرد بود. سردترین شب سال. و شلوغتر از شبهای به ظاهر گرمتر قبل. حساب و کتابها اینجا منطق ندارد!
مردها پرچم تکان میدادیم و زنها، پانزدهبیست نفری، نشسته بودند روی سکو و زمین. یک بخاری هیزمی هم گذاشته بودند وسطشان؛ دودش بیشتر از گرماش.
یک ربع بعد مردها جمع شدند جلوی موکب به سینهزنی. ۲ نفر خواندند؛ لری. دوباره رفتیم سراغ پست پرچم. ۲۰۶ سفیدی رد شد. خانمی با پوشش معمولی. موها کمی بیرون و عینکی. دست بلند کرد و خداقوت گفت. خوراک نفس! با اثر یا شیرینی مضاعف. البته اینکه «دل، متعلق به این جبهه است؛ جان، دلباختهی به این اهداف و آرمانهاست.» خوشحالترت میکند.
آمبولانسی رد شد. از ظاهر دهه شصتیاش و نفر صندلی شاگردش، فهمیدم شهید میبرد. توی دلم گفتم خب میماندی تا مردم زیارتی کنند!
پنجشش دقیقه نشده، برگشت. چرا و چطور، انگار به دلش افتاده بود برگردد. ایستاد؛ در را باز کردند و تابوت را کمی بیرون کشیدند. خانمها خیز گرفتند و آمدند سراغ تابوت. دست و تسبیح و پرچم، میرفت برای تبرک.
همسر هم آمد؛ با چشم تر. از هولش، زینب را جا گذاشته بود. چشمم زینب را بین جمعیت دید. میگفت مامانم کجاست.
شب فاطیمه و شهید گمنام و زینبی سه ساله دنبال مادرش!
جلو رفتم. دستی به تابوت کشیدم و به صورتم.
آمبولانس شهید را برد. زنها خیز گرفتهبودند برای چه؟ و تبرک جستیم به که؟ برای آن و به آن که برای ایفای نقشش، پا گذاشته بود روی نفسش.
انگار «همه اجرها در گمنامی است.»
و «من کان للَّه کان اللَّه له».
🔹امین ماکیانی
21آبان1405/ شبی که شهید آوردند
#بعثت_خون
#میدان_خیابان
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | شماره یک ایران و حالا شماره یک آسیا!
به بهانه کسب عنوان بهترین بازیکن سال آسیا
توسط علیرضا بیرانوند
از دیار قهرمان پرور لرستان ...
طراح: امید کردی
تبریک به مردم شریف ایران مخصوصا لر تباران...
تولید شده در مجمع طراحان گرافیک
استان لرستان: سما
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | شماره یک آسیا!
به بهانه کسب عنوان بهترین بازیکن سال آسیا
توسط علیرضا بیرانوند
از دیار قهرمان پرور لرستان ...
طراح: مریم علیزاده
تبریک به مردم شریف ایران مخصوصا لر تباران...
تولید شده در مجمع طراحان گرافیک
استان لرستان: سما
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | برنده از دل تمام سختی ها!
به بهانه کسب عنوان بهترین بازیکن سال آسیا
توسط علیرضا بیرانوند با سرگذشت سخت زندگی
از دیار قهرمان پرور لرستان ...
طراح: امید کردی
تبریک به خودش و مردم شریف ایران مخصوصا لر تباران...
تولید شده در مجمع طراحان گرافیک
استان لرستان: سما
اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | از قلب زاگرس تا بام آسیا برای ایران
به بهانه کسب عنوان بهترین بازیکن سال آسیا
توسط علیرضا بیرانوند
از دیار قهرمان پرور لرستان ...
طراح: مریم علیزاده
تبریک به مردم شریف ایران مخصوصا لر تباران...
تولید شده در مجمع طراحان گرافیک
استان لرستان: سما
📥 اینجا چراغی روشن است...
🆔 @artlorestanir