تموم این ۱۸ سال، هرسال مرخرف‌تر از پارسال. اینکه یه چیز خاص و متفاوتو برای خودم رقم بزنم خیلی برام نجات دهنده‌اس! اما وقتی که با یکی درباره‌ش حرف بزنم میگه : وااای عزیزمم گوگولیی تو چقدر فانتزی ای! ترجمه: زر نزن‌ بابا از دنیای تخمی تخیلیت بیا بیرون

خب سلام.

محتوای پیامای امشب #مص‌ناله هست

خیلی دلم می‌خواست که اینجا یه فعالیت منظم، تمیز و مفید داشته باشه و منم یه ادمین نایس و تحسین برانگیز. نه یکی که بگه آه کاش من _شبیه_ گلشیدِ شب‌های حوا، رزی رادیو سکوت، بابونه ریشه در خاک بودم و بلابلابلاب

زندگی اصلا سخت نیست. خیلیم جشنواره‌ست. عالی نه ولی خوبه. اما من وسط این جشنواره گم و گور شدم. مثل یه پیرمردی که آلزایمر داره. نه میدونه کجاست نه میدونه چیکار میکنه. فقط نگاه.

و هر شب فال می‌گیرم.

نگرانی اصلی اینه که آیا قراره همیشه همینطور رقت‌‌انگیز بمونم؟

یا اینکه چندسال بعد یسریاتون میاید و میگید وای فلانی من از اون روزا که میگفتی مثل یه پیرمرد آلزایمری وسط یه جشنواره میمونی دنبالت میکنم و فلان

منم بگم وااای یادش بخیر چه روزایی بود((= حالا بذارید درباره جلسه امروزمون با اساتید موسسه بهتون بگم و بلابالابلبابادصخفتف شاهنامه‌خونی چهارشنبه یادتون نره بچه‌ها✨

ذهن پر ، قلبِ پوک. چه ترکیب فلج‌کننده‌ای.

نمی‌دونم...نمی‌دونم! ولی امید؟

نه اون امید بودنی که اخوان ثالث بود.