دیدم که شهر پر از عطرِ مریم است گفتند باز روسریت را تکانده‌ای:)🤍

دو چشمش سنگِ نیشابور را در یاد می‌آرد تراشِ قامتَش اِسلیمیِ قالیِ کاشان را

چشم واَبرویِ خشن ازبس که می‌آید به تو گاهی آدم عاشقِ نامِهربانی می‌شود...

هرجاکه خیره می‌شوم انگار عکسِ توست ما را کشانده‌ای به چه تاریکخانه‌ای...

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌درس منطق می‌دهم هرلحظه این دل راولی باز هم هر تِرم مَردودِ نگاهت می‌شود

مُنَجِم ها نمی‌بینند زیرِ روسری‌ها را  وگرنه مویِ تو ده‌سانت طولانی‌تراز یلداست 

در دلم غوغاست از سرخابیِ چشم و لبش چشم‌هایش دل ربود از ما ولی لب بیشتر

هـزاربارهـَم‌ ڪھ ‌ازاین شانھ بھ آن شانھ بِغَلتـی.. این شـب صبح نمی شـود؛ وقتے دلتنـگ باشۍ.!

صُبحی که شروعش زِ سلامی به تو باشد ای جانِ دلم؛صبحِ من آنروز به خیر است:)

˼حالا که جانِ ما شده‌ای احتیاط کن💕⋮'✉️˹

بلاگردان چشمت کن مرا گاهی نگاهی کن ♥️🎼'

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌عشق یعنی یک نسیمی روسری راشُل کند غیرت مردانه اش هم ناگهانی گل کند..