"اَشعارِمَن"
؏ـشق یعنۍ وسطِ نیم نگاهۍ گاهے... بتوان گرمۍ دستانِ ڪسے را حس ڪرد
عشق یعنی که تو باشی و من و پاییز و ..
نَم نَم و خِش خِش هر کوچهی تهران باشد
از خدا پنهان نبود و از تو پنهان مے ڪنم
بعدِ دل بستن به تو پیدا نڪردم قبله را..
آغوش خود را بازکن، محکم مرا دربر بگیر
حَیَّعَلیٰخَیرِالعَمل، یعنی همین آغوشها
نَفهمیدونمی فهمد که خیلی دوستش دارم
درونِ کاخِ قلبش مـن غَریبٌ المُلکِ دَربارم