چون دوسش داشتم

تو از یه آدم بیشتر حس میکنی و میبینی پس طبیعتا تو اون و میفهمی اما اون نه ، پس یاد میگیری که تو نمیتونی کل واقعی تو به همه نشون بدی ، چون میدونی یسری آدم برای سلام کردن ، یسری برای وقت گذروندن و یسری برای کمک کردنن و یسری هم برای حرف زدن و یسری برای خندیدن ، اینکه یکی نمیتونه تو و افکار ت رو درک کنه نه تقصیر تو عه و نه تقصیر اون . اما این به این معنی نیس که نمیتونی آدم هم فرکانس خودت رو پیدا کنی

حق تا ابد

ما اغلب تاریخ رو با اسطوره هاش ، قهرمان ها و افراد تاثیر گذار میخونیم، این چیز بدی نیس اتفاقا خیلی خوبه . اما کم پیش میاد درمورد قربانی ها و جنایاتی که توسط منفعت طلبان بخونیم و این بنظرم بی انصافیه. چون معمولا جنایت با یه داستان توجیه میشه ؛ مثه زمانی که اروپایی ها تو دریانوردی پیشرفت کردند هزاران جنایت و میلیون‌ها آفریقایی و بومیان آمریکایی رو کشتند و دو تا تمدن رو نابود کردند. آفریقایی ها و آمریکایی ها مقاومت کردن پیمان بستند و پیمان شکنی دیدند. مزخرف تر از اون اینه "پیروزمندان تاریخ رو نوشتند و اسم شو گذاشتند کشف سرزمین" خود این کشتار سنگینه اما اون چیزی که سنگین ترش میکنه سکوت درمورد این موضوعه. عده کمی درمورد این موضوع حرف میزنن. یادمون باشه سکوت، خودش بخشی از جنایته. این سکوت فقط شامل دولت ها نمیشه. مردم عادی هم سکوت کردند، چرا چون حرف زدن هزین داشت اعتراف به اینکه [ ما داریم شریک یه جنایت میشیم ] خیلی سنگین تر از سکوته و سکوت همیشه ارزونتره. ما آدما استاد پیچیده کردن مسائل ساده ایم اما وقتی میخوایم وجدان مون رو ساکت کنیم یه مسئله بزرگ حیاتی رو کوچیک میکنیم. اومدن گفتن : چن نفر بودن ( درحالی که آمار حق نداره جای یه انسان و بگیره ) اونا هم سلاح داشتن ( درحالی که اونا از خودشون دفاع میکردند) ما داریم از خودمون دفاع میکنیم (در حالی که نسل کشی کردن) ما تمدن آوردیم( درحالی که تمدن نابود کردند) خب گذشته و دیگه تاریخه( درحالی که آثارش هنوز هس و تو آمریکا افراد با رنگ پوست متفاوت اذیت میشن توسط خیلیا) برده داری کردن و گفتن اونا آدمای کاملی نیستن. و این ها رو ما امروز دقیقا تو فلسطین، کوبا، آفریقا و خاورمیانه میبینیم.

دلم میخواد برم قطب شمال

میخوام برم شفق قطبی ببینم